Ken je dat? Zomaar op een bijeenkomst van oud collega’s van school kun je diepgaande gesprekken voeren. Natuurlijk ook wel de gewone wat algemene praatjes, zo van: ‘Hoe is-t-er mee? Alles goed?’ ‘Ja hoor en met jou?’
Is ook leuk, maar dit keer vroeg ik een oud collega waarmee ik eigenlijk nooit had samengewerkt, en daardoor ook weinig van haar privéleven wist, of ze ook volwassen kinderen en misschien kleinkinderen had.
-Toen onze scholen, het KDC en onze r.k. LTS De Zuidoosthoek, fuseerden had zij er geen zin meer in en was gestopt met werken, maar ik had haar wel gezien in die begintijd.-
Ze antwoordde dat ze drie dochters hadden gehad en nu nog één. Zo kom je heel dicht bij het verdriet dat iemand in het leven soms mee moet dragen. Beiden werden we heel open over ons beider leven en wat het verlies van kinderen voor je betekent. Ook wat dit met je huwelijk doet. We zouden niet de eersten zijn waarbij de huwelijksband niet sterk genoeg bleek. Zij en ik hebben het geluk gehad dat we met onze partners een manier gevonden om samen verder te kunnen.
En zoals altijd zie ik Martine die veel voor me betekende in een lastige periode op school. Ik vertelde haar dat nu alle drie de poesjes die we bij haar buren ophaalden nu overleden zijn, Suze als laatste, maar dat haar dochter Loeder als 17 jarige het nog steeds goed doet . Ik was ook benieuwd naar haar eigen dochter die 20 jaar geleden geboren werd met een hersenbeschadiging door zuurstoftekort. Gelukkig is zij volledig hersteld en ze liet me een prachtige foto zien van hun beide kinderen.
Rector Boers hield zijn gebruikelijke praatje. Volgend jaar kan hij zo meedoen met de bijeenkomst voor oud collega’s want hij gaat met pensioen.
De catering was helemaal in orde en al schuifelend langs het buffet praat je weer bij met heel wat collega’s die je lang niet gezien hebt. Alleen Dineke zie ik regelmatig. Vanmiddag kwam ze al mijn kant op en gingen we samen naar deze bijeenkomst van ons Carmel College.
