Het gaat nog steeds zoals in het begin na het overlijden van Wim. De stress lijkt wel veel minder en af en toe voel ik weer een weldadige rust over me komen. Het heeft tijd nodig gehad. Maar nog steeds is het ‘op en af’ zoals ik het maar noem. De momenten van een vredig gevoel met die momenten dat ik me geen raad weet met de toekomst vechten met elkaar om de voorrang. Ik sprak laatst met een vrouw die haar man 23 jaar geleden verloor en zij vertelde dat ze 5 jaar lang moeite had met lezen en andere dingen waarbij je je moet concentreren. Ook dat overkomt me al heb ik er met schrijven geen last van. Dat vloeit gewoon uit de pc zonder veel te hoeven nadenken.
Vanavond at ik zoals meestal op donderdagavond bij Alle en Anja en ik kon echt genieten van die jonge kerels. De een zit voor zijn examen VMBO, een ander is zich nog aan het bezinnen wat hij na de HAVO zou willen doen en de oudste heeft ook zijn draai gevonden, werk naar zijn zin en een leuke hobby waar hij graag zijn werk van zou willen maken. Hij maakt o.a. reclamefilmpjes voor bedrijven. Onze Dirk is hier ook en heeft zijn personeel onder controle. Hij wilde zelfs zomaar even bij mij op schoot. Dat werd gewaardeerd.
Vanmiddag kwam de man van de gordijnen de maat nemen. Uiteindelijk was ik zo flauw van al dat grijs wat ik met gekleurde kussens niet op kon vrolijken dat het nu eerst toch andere gordijnen gaan worden. Ik had twee stalen gordijn voor het raam hangen om te kunnen kiezen. Judith was vorige week mee geweest en nu kon ik beter kiezen door er een week naar te kunnen kijken. Het wordt toch de soort met de natuurlijke kleuren waar ik van hou. De andere was prachtig, oogde misschien wat chiquer. Toen ik mijn trouwe hulp vanmorgen liet kiezen wist zij meteen wat het beste bij mij paste. Dat gaat em worden. En zo is er alweer bijna een week voorbij. Ik heb gemerkt dat het me goed doet als ik plannen heb. Tja…. Maar soms zie ik ze even niet… Zo gaat dat… op …en af.