Wim heeft zin om het noordelijkste puntje van Lanzarote te bekijken. Er is nog een plaatsje Órzola en die kant rijden we op. Het is een uitgestrekt landschap, wel groen nu en we hebben steeds uitzicht op zee. Hier begint het erop te lijken dat er een soort duinzand tussen de rotsige vulkaanbodem ligt. Overal zijn plekken waar je kunt parkeren en naar de zee kunt. In Órzola zelf kun je amper parkeren. Van hieruit kun je de oversteek maken naar het kleine eilandje Graziola en dat is in trek. Wij picknicken wat later aan zo’n strandje waar Joke nog wat vulkaanstenen verzamelt. Johan kan met gemak een vitrinekast gaan bouwen.
Maar toch… eerst een foto van onze zoveelste koffiestop. Wim maakt de foto in de spiegel…
