In 1954 kreeg ik op school een boekje: Toen de Amboneesjes kwamen. Dat ging over een meisje dat meekwam met de gezinnen van de Molukken nadat Indonesië zelfstandig was en onze koningin Juliana dat bevestigde. Ze hadden met de Nederlanders meegevochten en kregen nu de mogelijkheid om naar Nederland te komen. Eens zouden ze teruggaan, zo was hen beloofd. We weten intussen dat zoiets nooit gebeurd is en eigenlijk nooit kon gebeuren. In mijn schooltijd en ook daarna heb ik een aantal meisjes ontmoet die hier opgegroeid zijn en hun weg hier vonden.
Vandaag kwam Pieter helpen met het ophangen van een paar schilderijen. Hij kwam als 8 jarige ook mee naar Nederland en weet nog veel van die indrukwekkende reis met een Dakota over de Noordpool met een tussenstop in Alaska. De levensgrote ijsbeer daar op het vliegveld staat nog op zijn netvlies. Hij is een van onze nieuwe buren en bood meteen al aan om te helpen als het nodig was. Hij hing wat schilderijen voor ons op en hij vertelde over zijn en hun leven.
Zo hebben we veel hulp al gekregen. Gerhard is ook vandaag op zijn vrije dag aan het opschonen geweest aan het Schoolpad. Hij merkte op als we nog wat willen redden moeten we er snel bij zijn, anders gaat het weg. Dat gaan we doen, hoewel…. Als we iets nog niet gemist hebben zal dat straks ook niet het geval zijn. Berdena schreef al dat ze na hun verhuizing nog steeds een aantal nooit uitgepakte dozen in een berging heeft staan. Vandaag zijn bij ons de meeste lege verhuisdozen opgehaald, ruimt lekker op hier.
Morgenavond toch maar even naar het Schoolpad..
Foto: De Haar, voor Diny en mij en veel Bijenhofjes ons geboortehuis, heeft in de hal boven de typemachine van vader Hendrik Jan een mooi plekje gekregen