Vanaf onze vroege jeugd werd steeds gezegd dat ik op vader Hendrik Jan leek en Diny meer op onze moeder. Hendrik Jan was muzikaal, speelde klarinet èn ook orgel. Hij speelde er op de Boskamp geregeld op terwijl de rest van het gezin de liederen van Johannes de Heer en sommige psalmen meezong. Jaren nadat onze vader overleed ging het orgel dat hij op de Haar had aangeschaft met ons mee naar de Boomgaard. Daar stond het mooi te wezen tot… ik op orgelles moest. Ik leek toch zo op Hendrik Jan…Hij had zichzelf leren spelen volgens de Klavar Scribo methode. Mijn orgelspel bleek geen succes. Ik vond er niks aan. Het enige wat ik onthouden heb was het mopje van onze orgelleraar Fente die speciaal voor Willy ten Broeke en mij vanuit Zutphen naar Vorden kwam. Hij vertelde zoiets als dat hij op zijn rug in het gras lag en naar de vogels keek. Hij zou wel willen dat koeien ook konden vliegen totdat een overvliegende vogel zijn poepje liet vallen precies in zijn gezicht. Vond ik ook al niet erg om te lachen. Het oefenen thuis werd ook niks. Ik deed mijn best maar veel te kort waarschijnlijk. Na een jaar mocht Diny. Zij vond het wel leuk en had er ook succes mee bij de dames van de Lindese Vrouwenvereniging die ze met Kerst mocht begeleiden. Het enige vers dat ik kon spelen was : Neem Heer mijn beide handen, het lievelingsvers van Hendrik Jan. Daar bleef het bij. Blokfluiten kwam er wel bij en vooruit dat ging. Daar had ik wat aan wanneer ik een maal juf was. Zowel Diny als ik zongen graag, meestal tijdens de afwas, ik eerste en Diny tweede stem. We kochten samen een platenspeler en draaiden onze lievelingsmuziek grijs zoals: Muss i denn zum Städtele hinaus dat werd gezongen door Elvis Presley en ook Mireille Mathieu. En dan.. Twee reebruine ogen, die keken de jager aan. Klonk best mooi, vonden we zelf….
En onze nakomelingen? Alleen Mark deed kort een poging om te trommelen. Ze hielden zeker van muziek, Rick al helemaal, maar daar bleef het bij. Ze hoefden van mij niet op muziekles.
Bij Ben en Diny is Berend Jan op pianoles geweest maar ik geloof niet dat hij dat heel geweldig vond, mocht een keer voor sinterklaas iets spelen. Maar Wouter heeft wel muzikaliteit geërfd. Wat me later wel opviel en nog steeds…? Wanneer Diny het erg naar de zin heeft loopt ze te fluiten. Nee, ik niet. Maar Gerhard doet het net zo, precies hetzelfde fluitje als zijn tante Diny….