Hoe komt het toch dat hier in Nederland alles meteen in de soep loopt als we dit weer hebben. We hadden vroeger toch wel vaker een flink pak sneeuw? Alleen waren er nog niet zoveel auto’s. Wanneer het flink had gesneeuwd gingen we lopend naar school, de 4,5 km vanuit onze buurtschap Linde naar Vorden, die weg die we anders fietsten. Was ook nog gezellig om samen met buurtgenootjes te lopen. Ik herinner me dat we in zo’n geval net de namen van de plaatsen in Gelderland moesten leren, zal de 3e of 4e klas geweest zijn. En zo dreunden we samen, Berdy en ik, de namen van de plaatsen in Gelderland op, bij iedere stap één: Arnhem Velp Dieren Brummen Apeldoorn het Loo Hattem Elburg Harderwijk Nijkerk Barneveld Ede Wageningen. Dan kwamen: Zutphen Vorden Lochem Ruurlo Borculo Neede Eibergen Groenlo Winterswijk. Aalten Doetinchem Doesburg Zevenaar ’s Heerenberg . Tenslotte: Lobith Pannerden Elst Tiel Kuilenburg (nu Culemborch) Geldermalsen Zaltbommel Druten Neerbosch Nijmegen. Dat riedeltje zit nog steeds in mijn geheugen. Die van de andere provincies zitten er minder vast in, maar zo hoorde dit vroeger nog bij onze aardrijkskunde les. Natuurlijk kwamen dan te laat op school, ook al omdat we onderweg in Vorden aangekomen even bij bakker Schurink om krummels konden vragen en bij de slager om stukjes worst. En eenmaal op school werden we gewoon met open armen ontvangen omdat we er waren. Of het druk was onderweg? Nee… geen auto gezien. Een favoriet spelletje later was het opschrijven van plaatsnamen met een bepaalde beginletter. Ik weet nog dat veel later moeder Siet er erg goed in was. Ik denk dat je hier de kinderen of tieners van nu niet mee aan moet komen. Die zoeken toch alles op, zelfs met AI Dat ik me die sneeuwwinters nog zo voor de geest kan halen zegt ook wat van mijn leeftijd natuurlijk. Toen ik later na een weekend thuis weer naar Hattem moest had het die nacht ook flink gesneeuwd en kon ik er niet door met de fiets of auto. Er moest eerst sneeuw geruimd tot aan de weg. Daarvoor had pa een soort zelf getimmerd driehoekig soort slee gemaakt. Daar ging Jonita of later Udoorntje voor en zo werd die weg in elk geval weer begaanbaar.
‘Ie wet wel.. van ’t Helderboom’, zo vertelde Henk Braakhekke me bij deze foto.. ‘Die mensen hadd’n zelf gien kinder, maor as t-r snee lag ging e wel met ’t peerd en de slee een pad maken dat de kinder uut de buurte naor schole kon’n’. Henk Braakhekke weet meer dan ik wat betreft de namen uit Linde.
Dit is net zo’n sleetje als vader Hein had. Die deed het net zo. Het was een zelf getimmerde houten slee die bestond uit een soort driehoek. Als je er zelf op zat was het zwaar genoeg om een pad te maken door de sneeuwbulten die vaak door de jachtsneeuw veroorzaakt werden.