Vanaf april zijn Peter Koers en ik bezig geweest om het fotoboek van de familie Eggink vorm te geven. Ik leverde de foto’s, de teksten en hoe de familie in elkaar zit. Dat was wel een dingetje voor Peter. Al die Egginks en hun aanverwante families. Het blijft bijzonder dat zowel onze eigen vader als onze tweede papa allebei Hendrik Jan heetten. De laatste werd wel Hein genoemd maar het werd voor buitenstaanders zoals Peter, al is hij dan ook verwant aan de Egginks, toch ingewikkeld. Voor mij niet, ik weet niet anders. Maar het was een feestje om hier met de creatieve duizendpoot Peter Koers mee bezig te zijn. Bovendien een mooie afleiding in dat eerste jaar na het overlijden van Wim.
Maar dan! Nu moeten de boeken wel op hun plek zien te komen. En dat is over de hele wereld. Behalve de Nederlandse Egginks moest het naar Iowa, Minnesota en Indiana in de USA en naar Luxemburg en Nieuw Zeeland. Gelukkig wilde Hester Eggink, jazeker… van de Jaeger… het financiële deel op zich nemen. Nu moest zien of ik de stapels op hun plek kon krijgen want vooral die overzeese familie kon niet wachten.
Het werd een leerproces voor mij. Toen ik met de eerste pakketten bij de post aankwam bleek dat ik de adres en afzender label via internet moest betalen en printen. Het kostte even wat zweetdruppels en tijd en ik dacht even aan de uitdrukking van Pippie Langkous die zei: Ik heb het nog nooit gedaan maar ik denk dat ik het wel kan.
En zo was het. Je moet alleen wel het volledige adres er op hebben met het landnummer, een soort postcode, en daar moest ik er toch nog bij een paar overzeese familie achteraan. Ik wacht nog op de laatste. Hoop nu dat de laatste twee morgen de deur uit kunnen. Slaap ik weer beter. Komend weekend heb ik een tripje naar Vorden gepland. Natuurlijk blijf ik in Eefde hangen maar hoop meer familie te zien.
Een geslaagd voorbeeld van een paar bladzijden…