Hoe vinden jullie hem, deze trotse jonge haan? In de bijna 30 jaar dat we aan het Schoolpad woonden hebben we al heel wat soorten gehad. Het begon met een prachtig stelletje die we van Henk en Anneke kregen bij het betrekken van ons huis en erf aan het Schoolpad. Ik denk Cochins. Ik gaf ze toen nog namen. Je weet het misschien nog: Dat werden dus Hendrik, Anna en Dientje. Het liep slecht met hen af . Ze werden te grazen genomen door een loslopende hond. Hendrik heeft tot het laatst zijn hennetjes verdedigd maar moest het uiteindelijk ook afleggen. Wat een drama toen. Wim belde de politie over die hond. Nou, ze waren niet van plan om daar iets aan te doen. Toen schijnt Wim iets geroepen te hebben: ‘Nou dan doe ik het zelf wel’. Even later rukte er toch een politieauto uit, waarschijnlijk om dat even te controleren. Gelukkig had dat eerste koppeltje al kuikens gehad en hielden we het soort.. Zo hadden we een paar jaar later eens Sandro, maakte ruzie met vader Herman, onze volgende haan.. Ik had al over ze verteld aan mijn mentorklas op school dat er bij de opgroeiende kuikens ook een haantje bij zat. ‘Ach… mevrouw… mag die dan wel Sandro heten?’, vroeg Sandro, een van de brugklassertjes. Sandro ging later naar een collega die alleen hennen had. Het bleek voor Sandro geen onverdeeld succes. Toen ik na een een maand die collega vroeg hoe het met Sandro ging en of hij al succes had bij de dames, vertelde hij: ‘Ik denk dat hij homo is, hij toont weinig interesse‘ en nog wat later:’Nou de dames zien hem nog niet zitten. Ze zijn hem te slim af. Soms zit hij ze op te wachten als de hennen naar buiten gaan. Als hij klaar zit voor een sprong doen ze net een stapje extra…’ Sandro is er wel oud geworden.
Bij ons sneuvelde er wel eens een door een roofvogel of steenmarter. We kregen van Rob eens een nieuwe jonge haan van een speciaal soort: de Exequer Leghorn. Ik kan er op internet niet veel over vinden, maar Rob kende het verhaal achter dit soort. Na de bevrijding in 1945 stuurden de Engelsen heel veel kuikens van deze Exequer Leghorn om de Nederlandse boeren te helpen met een nieuwe start na de oorlogsjaren.
De Nederlanders waren echter niet zo gecharmeerd van dit soort. Ze hadden liever hun eigen Leghorns zoals de Barnevelders. Daarom vind je ze bijna niet meer. Wij hadden toen drie kippen van dat soort èn de haan, een prachtexemplaar. Buurvrouw Anja heeft toen ook al een stel eieren uitgebroed in haar broedmachine. Zo krijgt de Exequer Leghorn ook hier weer bekendheid.