Bij honden is het soms net als met mensen. Met de een kun je goed praten, met een ander spelen en met weer een ander heb je niet zoveel. Storm heeft zo ook zijn voorkeuren. Met Queeny wilde hij duidelijk maken dat hij hier nr 1 is en Queeny accepteerde dat volledig. Gooide ik met een bal, dan renden ze er beiden heen en Queeny liet het aan Storm om hem te pakken. Maar zag Storm Shiva, de hond van Gerhard en Judith, dan werd er gespeeld tot ze er beiden bij neervielen. Het maakte niet uit dat Shiva al 9 jaar was, ze was er nog steeds voor in. Maar was Storm buiten op het erf… dan kweet hij zich van zijn taak om te waken. Hij blafte iedereen toe, met of zonder hond. Hij zag ze al aankomen op de Bargerweg aan het eind van de wei en hield ze in de gaten tot ze ruim voorbij ons hek waren. Toch was er een hond waar hij wat harder naar blaft. Het was een Drentse patrijs net als Ziva, maar…. het is een reu. Zou dat ook nog verschil maken? Hij blaft niet naar kinderen, die brengt hij meteen een bal of stok om mee te gooien.
Pas zag ik foto’s van Rusty, de pup die we toen als eerste gekozen hadden. Op het eerste gezicht de mooiste van de reutjes. Hij leek alleen niet zo tevreden met mij, keek me niet aan en wilde steeds van mij arm weg. Toen ik Storm daarna oppakte ging die lekker op mijn arm liggen tegen me aan en ik kreeg meteen oogcontact. Dat deed het hem en we gingen verder voor Storm. Een mooie hond is het geworden. Maar de foto’s van Rusty bewijzen dat die qua kleur en tekening echt een prachtige hond is. Ze zijn heel blij met hem en denk dat hij een heel goed thuis heeft getroffen.
En nu…? Hier aan de Torflang heeft Storm weinig te doen. Het voornaamste is dat hij er is, mijn steun en toeverlaat. Ik heb hem hier nog niet horen blaffen, maar volgens Grietje doet hij dat wel als ik weg ben en er iemand aan de deur komt. Toch nog een taak dus. Veilig gevoel toch?
Storm en Shiva