Storm voelt zich zielig, te kort gedaan. Hij zit me aan te kijken of hij zeggen wil: snap je het niet… je vergeet wat. Ja, ik weet het wel. Storm wil zijn vaste rondje doen en het liefst nog meer. Maar nu er al een tijdje sneeuw ligt en vandaag zelfs code rood moet hij het met onze eigen tuin doen. Daar begint hij nu wel genoeg van te krijgen. Ik neem tegenwoordig mijn fietssleutel al mee naar achteren als ik hem uitlaat. Vaak ga ik even op de rollator zitten en hou hem vandaar in de gaten. Storm is behoorlijk doof en wanneer ik hem roep hoort hij dat niet altijd. Daar heb ik het volgende op gevonden. Wanneer hij teveel naar links loopt en dan toch altijd gauw even omkijkt of ik het wel zie zwaai ik met mijn arm heel enthousiast mijn kant op. Dat betekent: hup hierheen. En wanneer hij te ver te andere kant op gaat en bij alle bomen al even zijn poot heeft opgetild kijkt hij opnieuw even mijn kant op. Dus opnieuw een flinke zwaai en warempel hij blijft ook dan in de buurt, maakt zijn rondje af en klaar is ie. En tevreden….
Maar… wanneer hij de heuvel hierachter opgaat en dan wel eens daarachter verdwijnt word ik onrustig en als me dat te lang duurt… ja dan pak ik de fiets. En zo raar… als ik op wil stappen staat hij vaak toch ineens naast me.
Toen Gerhard hier afgelopen week was veegde hij de sneeuw weg en strooide zout. Nou… dan pakt Storm zijn kans en gaat het hele grasveld af achter onze huizen. Tja… daar moest Gerhard even achteraan. En dan is Storm toch even helemaal blij en ging daarna tevreden op zijn matrasje liggen en sliep zomaar een paar uur.
Ik heb hem ooit met de scootmobiel uitgelaten, ik dacht dat hij dan in elk geval meer beweging kreeg. Maar dat vindt onze Storm niks. Ook uitlaten met de rollator is afgekeurd. Hij sleurde me van de ene kant naar de andere. Tja… wij oudjes maken er maar wat van…
Foto: Storm in zijn element, hier nog aan het Schoolpad.