Het werd vandaag een dagje met ’terugkijken’ of misschien moet ik zeggen herinneringen ophalen. Ik kwam ineens een stukje tegen van onze winterse tocht met Ben en Riet naar Spanje. Begin februari tot eind maart 2011.
Voor ons was het een hele onderneming. Al lezend beleefde ik de hele reis samen opnieuw. Wat een verrijking waren deze twee trouwe vrienden in ons leven. Na ons gezamenlijk avontuur door Nieuw Zeeland waren we vrienden voor het leven geworden. Ben voelde voor Wim als een broer en Riet voor mij als een zus, zo eigen voelde dat.. Nu ze alle drie niet meer op deze aarde zijn kreeg ik vandaag al lezend het gevoel dat ze om me heen waren. Net op het uiterste puntje bij Murcia in Spanje kreeg Ben het bericht dat zijn zus die al ziek was hem toch nog graag wilde zien. En ze gingen, waren met de camper 21 uur later en 1200 km verder weer thuis. Wij maakten de reis al zwervend af, je zou dit deel een memorytoer kunnen noemen. We bezochten Piet en Marijke in de Morvan en al die andere plekken zoals Langres en natuurlijk ook St Goar en de Rijn en uiteindelijk zelfs camping De Boomgaard. Ik schoot telkens in de lach wanneer ik al lezend die rake uitspraken van Wim weer tegenkwam. Ben kon er trouwens ook wat van. We hebben meer tochten kamperend doorgebracht met Ben en Riet.
Ook op de Boomgaard en bij Ben en Diny waren ze kind aan huis. Toen Ben later ineens ernstig ziek bleek, zijn we met z’n zessen naar hen toe geweest. Heel bijzonder, deze vriendschap. Ben er zo dankbaar voor. Ik heb er intussen één verhaal van gemaakt. Misschien doe ik er nog wat mee. Het kostte me aan het eind van de dag een flinke huilbui. Het luchtte op…