Het eerste wat ik ’s morgens lees is de column van Herman Sandman en op zaterdag meteen er achteraan die van Daniel Lohues. Daarna zijn er op zaterdag nog een heel stel meer. Dit keer viel me op dat deze beiden toch ernstig zorgen over de toekomst hebben, eigenlijk zoals wij allemaal.
Herman bekeek de wereld met een soort helicopterview, prachtig om onze wereld van een afstand te zien, maar zag geen vluchtweg als er echt wat helemaal misgaat. Vooral veel ruziënde volken. Hij zette de prioriteiten nog even duidelijk op een rijtje waar we om moeten denken: allereerst de planeet, dan de samenleving en als laatste de economie. Niet wij tegen hen, maar alleen wij.
Ook Daniël bekeek de wereld, nu door de ogen van AI, stel dat je die zijn gang laat gaan en zag de wereld al voor zich zonder stroom zoals deze beide columnisten zelf niet meegemaakt hebben. Alles zou in de soep lopen.
Daniël mijmerde hoe hij zonder stroom toch gezellig bij een vuurtje zou kunnen zitten met zijn akoestische gitaar, een ander met een viool en een lied over de toekomst zouden zingen die ze nog niet kennen.
Heel even zag ik mezelf als peuter zitten met ouders, zusje, opa en opoe om de keukentafel bij het gaslampje met zo’n kousje en van die gekleurde kraaltjes. De kachel op hout en eierkolen snorde tevreden. Zondags speelde papa op het orgel… Opa droeg een gedicht voor over Hans Knol en opoe zorgde voor chocolademelk… Toch was er toen nog de oorlog, maar samen om de keukentafel was het even anders.