Een van mijn laatste boeken Hobbels ( of- My Way) is erg persoonlijk, een autobiografie die weergeeft langs welke obstakels ik soms kwam tijdens mijn reis door het leven en wat dat met me deed. Het deed me goed om het te kunnen verwoorden en is meteen een soort nalatenschap voor mijn kinderen en naaste familie en vrienden.
En nu… was ik echt uitgeschreven? Of wordt het toch een kinderboekje? Of…? Ik had vorige week drie dagen met mooie bezoeken en fijne gesprekken die dieper gingen dan je gewend bent. Een ervan ging over wat ik nu toch zou gaan doen. Ik ben nog niet zo mobiel als ik zou willen en dat wordt het misschien ook niet meer. Omdat ik ook wat in de knoop geraakt ben wat betreft mijn vroeger toch stevig en kinderlijk geloof, was ik de laatste jaren regelmatig in een dal geraakt. De opwekkingsliederen die ik vroeger graag zong zing ik niet meer met die overtuiging zoals vroeger. Zo werd voorgesteld om daar eens over te schrijven om duidelijker te krijgen waar dat vroeger zo vaste geloven gebleven is. Dat kinderlijke geloven zal het niet meer worden, maar… hoe dan wel? Zo ben ik op weg gegaan met een nieuwe uitdaging. Of het ooit een boek wordt? In elk geval zal het mij duidelijk worden hoe mijn denken en geloofswereld door de jaren heen veranderd is.