Zo zat ik gisteravond te denken aan al die verjaardagen die ik al mee mocht maken. Van de eersten weet ik niks meer, alleen dat we altijd met bloemen in de tuin de stoel versierden. Dat ging op de Boomgaard ook nog door. De allereerste echte herinnering aan mijn verjaardag was dat ik naast neefje Wim stond en met mijn hand aan het meten was wie het grootste was. Onze beide moeders mama en tante Jo schoten beiden in de lach. ‘Mo-j toch es zeen’. Ik voelde me betrapt en daardoor weet ik het nog. De eerste jaren kregen Diny en ik allebei nog een cadeautje, de niet jarige een troostcadeautje. Eenmaal op de Boomgaard konden we niet slapen voordat we om 12 uur zowel bij mama en pa als opoe en opa onze cadeautjes hadden.
Met onze eigen kinderen werd er versierd met papieren slingers en ballonnen. Er kwamen speurtochten en muziekfeestjes.
De latere verjaardagen, vooral aan het Schoolpad was het een volle boel met de familie van weerskanten die onze kant opkwamen. Mooie herinneringen. Dit jaar zie ik een deel van de familie straks in de Achterhoek, compleet met onze neef en nicht uit de VS. Zal mooi zijn om hen terug te zien al is het met weemoed. Curtis, Irene en natuurlijk Wim, en ook neef Wim van die keer op de Haar, zijn er niet persoonlijk meer bij maar zoals Rick me net vertelde: ‘Ze zijn er wel bij hoor’. Zeker in onze gedachten.
Ze hadden me gisteravond even te pakken. Wouter belde om me te feliciteren en ineens hoorde ik een hele groep Lang zal ze leven… of was het nou Happy Birthday zingen? Ik zeg tegen: ’Wouter: ’Wie heb je daar allemaal thuis zitten?’ Bleken ze bij Ben en Diny te zitten samen met de andere neven en nichten, ja ook Berdena en Hank. Binnenkort zal ik ze ook kunnen zien. Fijn!
Foto: De nichtjes… lang geleden