Gisteren was ik uitgenodigd voor een workshop Rouwverwerking van Espria. Ach… dacht ik… waarom niet. Dus ik richting Coevorden. De bijeenkomst was bij Hotel Talens en duurde de hele middag. Er zijn zoveel verschillende soorten rouw. Soms een broer of zus, zelfs ouders, soms ook verlies van krachten, maar de meesten hadden hun man of vrouw verloren. Ik kan niet zeggen dat ik veel nieuws hoorde, maar het was goed om samen te zijn, te delen en naar elkaar te luisteren. Het gaf veel herkenning, ook dat het tegenviel om met verlies en verdriet om te gaan terwijl je altijd gedacht had dat je het zou redden. Het klopt wel dat het gemis en de rouw niet minder, maar wel dat je wereld iets groter wordt en de energie weer terugkomt en ik tussendoor weer even blij kan zijn om iets.
Vandaag na het zwemmen zaten we aan de koffie en kwam dit onderwerp ook ter sprake. Allemaal hadden we ons rugzakje en ook hier was het goed om dit samen te delen. Het is goed om groepen om je heen te hebben die je vertrouwt en je over en weer kunt uiten. Dat kwam gisteren ook ter sprake. En nog steeds noem ik het ‘op en af’ als iemand vraagt hoe het nu met me gaat. Of: goed hoor…. naar omstandigheden dan. Alleen zijn nu de pieken en dalen minder steil. Soms denk ik wel: zie maar, ik red me wel, maar wanneer er een opmerking is of een plotselinge herinnering aan iets bovenkomt, ben ik meteen weer terug bij af.
Natuurlijk missen we allemaal onze vaders en moeders. Dat deed ook zeer genoeg, maar wanneer we het nu over hen hebben overheersen de mooie, grappige gebeurtenissen en zijn we vooral dankbaar voor wie ze voor ons waren. Rick heeft het nog geregeld over dat bankje boven waar nu een stuk bij aangetimmerd moest worden. En hij weet het zeker, ze houden ons allemaal nog wel in de gaten.