Jezelf kennen is het begin van alle wijsheid.
Dit haalde mij een paar jaar geleden over om dit Ontwikkelingsdagboek eens te bestellen. Maar ja.. er kwam weinig van om er veel mee te doen. Ik schreef immers al dagelijks.
Nu kom ik het weer tegen, zo tegen het eind van het jaar als de donkere dagen er weer aankomen en lees nog eens:
“Je stopt met je druk maken over wat anderen van je denken zodra je beseft hoe weinig ze dat eigenlijk doen.”
— David Foster Wallace
En: Het gaat niet om het mooi formuleren van je zinnen, maar om je hoofd leeg te maken en je gedachten te ordenen. Wist je dat het (inmiddels) wetenschappelijk bewezen is dat schrijven:
Stress vermindert: Schrijven lucht op.
Zelfbewustzijn vergroot: Ontdek je diepere zelf.
Emotioneel heelt: Verwerkt persoonlijke issues.
Slaap verbetert: Kalmeert je geest voor het slapengaan.
Tja… ook dit roepen herinneringen aan de tijd dat ik met schrijven begon. Ik had nooit kunnen denken dat ik zoveel zou gaan schrijven. Ik ben een verteller, maar het moet wel echt zijn. Ik kan niet zomaar iets uit mijn duim zuigen. Het scheelt dat ik al een lang leven achter me heb èn een goed geheugen. Wanneer ik me een opmerking van pa of mama of wie dan ook ineens herinner, is het verhaal er al. Het kost me dan geen enkele moeite meer om het neer te zetten zoals ik het beleefd heb.
Zo ook de kinderboekjes Ik ben Scotty, Ik ben Moniek… Dan mijn allereerste probeersel toen ik op de katten van Mark en Hilda moest passen: Dat noemen ze vakantie- dagboek van Taxi.
En dan nu: Ik ben Beertje. Degene die helemaal op de hoogte zijn zullen denken: Beertje? Die ken ik nog niet.
Dat klopt. Die zit nog in mijn hoofd en op papier. Die moet nog verder uitgewerkt. Ik kwam mijn verzinsels en wat collages weer tegen na de verhuizing. Scotty was een van de pups van Tessa en Scott. Moniek een poesje dat veel meemaakte bij ons op het erf. En Beertje dan? Beertje was een van de fleslammeren die ik zo noemde omdat ie echt op een beertje leek. Een koddig lam. Tja… met fleslammeren kun je ook wat beleven… Dus… even geduld. Eerst de fotoboeken rond het leven van de familie Eggink, die komen er aan…..
Ik had er dit Vertellis dagboek niet voor nodig. En toch word ik er weer nieuwsgierig naar….