Jarenlang stond onze caravan op de Boomgaard en bezochten we familie en vrienden. We gingen graag bij de tantes aan die er toen nog waren: tante Hermien, tante Riek, Jantje, Jo, Janna. Ze zijn er allang niet meer maar ik denk met liefde aan ze terug.
Die keer in Vorden had ik van Erna een paar fotoboeken van de familie meegekregen om hier en daar wat uit te kunnen scannen. Mooi Man! Nee… niet alle vier ineens. Dat wilde ik niet. Ie-j wet ja nooit of ie-j brand krieg. Dan bunt al dee herinneringen inens vot. Ik moet dan zomaar ineens aan Pa denken die ook niet alle drie jongens in de auto mee wilde nemen.
Later heb ik de fotoalbums omgeruild voor de laatste twee en heb een tijdje met tante Jo en Erna kunnen praten. Tante Jo was een broos tantetje geworden, maar ze was er nog en ook aardig helder.
Ik was wat geschrokken door een armoedige foto uit het begin van de vorige eeuw waar opoe en Opa Eggink met vier van hun kinderen opstaan bij een schuurtje. Opoe, erg mager, maar leek ze hier nou zwanger van nummer vijf of misschien wel zes. Het kon zo een foto bij ons uit het veen zijn. Nee volgens tante Jo staan ze bij de motorschuur, waar later de motor stond waarmee hout gezaagd werd.
In de eerste tijd van hun huwelijk had opa bij zijn schoonvader Jansen niets in te brengen en werd gedegradeerd tot melkrijder. Hij kon niet veel goed doen. Omdat de mest van de koeien naar het nieuw ontgonnen land van opa werd gebracht mochten ze niet langer in de pachtboerderij het Boevinck blijven wonen en verhuisden ze naar de Boskamp dat gebouwd werd op eigen grond, gekocht van de Wildenborch. De schoonouders mochten wel mee. Opa was niet haatdragend, maar ze moesten wel apart wonen. Het kleine keukentje werd hun domein.
Ik wist niet precies wie er op de foto staan. Ik dacht eerst tante Dika en tante Heintje of misschien tante Hanna. De jongens misschien Herman r. of Hendrik Jan l. Maar er zat toch zes jaar verschil tussen die twee? Zo blijf je gissen. Intussen ken ik na het scannen van al de familiefoto’s de gezichten en houding van de kinderen van de Boskamp zo goed dat ik weet dat het Dina, Jan, Mies en Bram zijn. Nee niks zwanger, Bram was de laatste en is dat gebleven.
Toen ik die keer bij tante Jo wegging zette ik haar luisterboek aan. Ze houdt van boeken, altijd al. Diny en ik hebben in het verleden al heel wat boeken van haar mogen lenen. Er was net een romantische scène met een zoenpartij aan de gang. ”Zo… dat begint al goed…!”, zei ik. En we schoten allebei in de lach..