Nadat we een hele gezellige dag hadden gehad met Jan en Jannie Bronda die ons de streek lieten zien waar ze opgroeiden in Noord Groningen begonnen Wims klachten echte vormen aan te nemen.
‘Je moet wat meer geduld hebben’, sprak John de fysiotherapeut.
‘Nee, het is geen slijtage. Het zijn de spieren’, zei de huisarts. ‘Neem maar 4 keer per dag 2 paracetamol’.
‘Je moet kalmer aan doen’, zei Kelly de trainster bij ons aqua joggen.
‘Warmte helpt ook, je mag wel onder de warme lamp’, vulde de fysiotherapeut nog aan.
Ik had Wim een smeerseltje van dr Vogel gekocht waar vooral smeerwortel in zit. Daar mocht ik zijn onderrug mee in masseren. Zijn lies… daar mocht ik niet aankomen, dat nam hij voor eigen rekening.
Het werd nog even geen camping. Als je niet in orde bent kun je het best in eigen huis en tuin èn eigen stoel zijn.
Hij had flink afleiding door de voetbal en de Tour de France. Dat scheelde.
Vorige week toen het echt slechter ging had hij de wandelstok bij buurman Jans opgehaald. Het was de stok van zijn vader, buurman Harm. Die heeft er op latere leeftijd nog wel eens een tik mee uitgedeeld. En dat lag niet aan de stok.
Daar was ik bij Wim niet bang voor. Het gaf hem toen de broodnodige steun zodat hij in elk geval vooruit kwam.
Hoe het met mij toen ging? Ik was gepromoveerd tot mantelzorger… met liefde…
De rest weten jullie. De vakantie met Rick naar Engeland werd omgezet in een weekje langs de Rijn en de herinneringen van Rick aan zijn mooie jaren in Groesbeek. Het bleek een topvakantie waarin Rick flink de handen uit de mouw ging steken bij het camping gebeuren.
En daarna kwam het hele medische circus. Met veel aandacht èn hulp van iedereen om ons heen hebben we samen een paar heel mooie jaren gehad. Ik kijk er met liefde en dankbaarheid op terug.
Maar nu….
Foto: Bij de Menkema borch in Uithuizen