Het is nu echt herfst. De gele en bruine bladeren vliegen me om de oren buiten en ik blijf de naalden maar opvegen vlak achter het huis, want anders loop jezelf die dingen naar binnen. Vandaag is het Sint Maarten dat we in de tijd van ons huwelijk bijna niet gevierd hebben. Onze jongens zijn er tenminste niet mee opgegroeid. In Aalten en Hengelo kenden ze dat niet, maar hier in Drenthe zeker wel. Aan de Kuifmees kwamen er toen wel 60 langs met de mooiste liedjes. Je hoorde meteen wanneer een kind op de Montessorischool zat. Die hadden vaak iets bijzonders geleerd. I.p.v ‘Sint Maarten de koeien hebben staarten’ kwamen daar de nieuwe liedjes bij.
Vandaag is het dan Sint Maarten, de heilige die met een zwaard zijn mantel in tweeën sneed om de ene helft aan een arme sloeber te geven.
Nee, wij zijn in onze jeugd nooit de buurt rond geweest met een lampionnetje of een uitgeholde suikerbiet met een kaarsje om snoep of centjes op te halen. In Hattem werd ik er voor het eerst mee geconfronteerd. Erg leuk om het mee te maken. Het liedje dat de jeugd o.a. zong:
Sunte Marten Keugeltien
Met zien rond rond reugeltien,
met zien rood rood rökkien an
Daor kump sunte Marten an
Sunte Marten hef ’t zo kold
Geef em toch wat vuur of holt
dan kan hij zich warmen
met zien blote armen.
Hier woont toch zon rieke man
die zoveule geven kan.
Veule zal hij geven
lange zal hij leven.
Ik hoorde ze ook wel de regels zingen: met zien blanke darmen.
En als iemand gewoon niet open deed op hun mooie gezang klonk het:
Hier woont juffrouw Kikkerbil
Die ons niks geven wil.
Na Hattem volgden Aalten en Hengelo als woonplaatsen, maar hier werd Sint Maarten niet gevierd. Dus ik ben nooit met mijn kinderspul langs de deuren gegaan.
Maar eenmaal in Emmen kwamen er hele groepen kinderen langs aan de Kuifmees, een jonge kinderrijke buurt.
Aan het Schoolpad was het jarenlang stil. Maar toen de buurkinderen opgroeiden zagen we de mooie lampionnetjes weer komen. Ik denk dat het al 10 jaar geleden is dat Tim en Daan met hun mooie zelf op school gemaakte lampionnen langs kwamen. Frank is er wel bij maar hij is hier al op het Voortgezet Onderwijs en… nou ja… dan houdt hij het bij hulp aan zijn broertjes.
Nu wacht ik af wat er hier nog langs komt. Ik ben in elke geval voorbereid!