Het trouwpak diende voor meer gelegenheden…. toen.
Ken je dat…. dat je, bij een foto die je ziet of een kreet die je leest, ineens een flash back krijgt van een gebeurtenis van lang geleden? Ik zag een foto van de eerste dieseltrein die op de lijn Apeldoorn – Winterswijk liep. De Blauwe Engel werd die genoemd en was in mijn ogen het begin van een nieuw tijdperk. Vergeleken met de oude stoomtrein met z’n harde houten banken reed deze bijna geruisloos. Als gezinsuitje hebben we nog in die stoomtrein gezeten via Zutphen naar Apeldoorn met als uiteindelijke eindbestemming de Julianatoren. En meteen moest ik weer denken aan het relaas van pa toen hij terugkwam van een begrafenis…. per trein.
[i]Ook vader Hein gaat in begin jaren 50 per stoomtrein samen met buurman Derk naar de begrafenis van een vroegere naaste buurman die verhuisd was. En zoals het hoort zijn ze netjes uitgedost in hun trouwpak dat ook bij begrafenissen dienst doet, hun hoge hoeden netjes boven in het bagagerek. Tegenover hen zitten een paar opgeschoten meisjes die hen van top tot teen opnemen. Hun aandacht wordt ineens getrokken naar het bagagerek en even later schieten ze in een ongekend gegiebel. Ze komen niet weer bij en blijven slinkse blikken werpen op het bagagerek. Als de beiden uitstappen ziet pa wat er aan de hand is. Zijn zwarte hoge hoed was door onze praktisch ingestelde moeder in een Teddyluier geknoopt. Het labeltje met het beertje steekt pontificaal naar voren en wipt bij elke hobbel op en neer. En ik weet het zelf nog: als pubermeisjes eenmaal beginnen te lachen om iets onnozels houden ze niet meer op. De beide Achterhoekse boeren in hun zwarte pak met de hoge hoed in de hand komen op tijd voor de begrafenis en ik denk dat pa op de terugweg het labeltje wel naar de achterkant heeft geschoven.
At some moments you can get a flash back from years ago. When I saw a picture of the ‘Blue Angel’, the new type of train who is driving on diesel instead of steam, I must remember our trip in the old one short after pa and mama got married. And again the story of pa when he had to go to a funeral of an old neighbour who had moved, He and another neighbour went by train. They were dressed in their weddingsuits and their hats were put in the luggage rack above. A couple of young girls was sitting in front of the men. They were looking above and had to laugh together and could not stop, just as girls sometimes do…!
When the girls left the train in Zutphen they understood when they had a quick look too. Our mother, very practical, had covered pa’s hat with a diper, a Teddy diper. And just the label with that little bear was to be seen at the front, moving up and down by the movements of the steamtrain.
The men reached the funeral in time and when they went back home I’m sure pa had turned the hat with the diper with the teddybear on the back side.
[/i]