Het is net of ik wakker begin te worden uit een boze droom, dat wel. Maar dat zal met meer mensen zijn die Mark dierbaar waren. Eerst denk je de hele dag aan je kind dat niet meer bij je is, niet meer tastbaar in elk geval. Maar we hebben er nog twee en die zijn me net zo lief. Gisteren vroeg ik Rick: ’Hoe is-ie-daar?’ ‘Ooh, wel goed’, was zijn antwoord maar even later. ’Als ik met de rug naar hem toe zit wel, maar als ik naar hem kijk is het moeilijker’. Rick heeft de foto van Mark meegenomen die we deze week gebruikten bij het condoleanceboek, de foto van Mark met Queeny. Tja.. voor de jongens en Judith en Robin valt het ook niet mee. Juist bij Rick die veel in beelden denkt komt zo’n foto sterk binnen. Hij ziet Mark nu bij de opa’s en oma’s zitten daar boven die heel blij met hem zijn. ‘Och Rick, zet die foto maar even andersom als het lastig is’. Doet hij misschien nog wel. Het is zaterdag en voorlopig komt Rick nu elke week even i.p.v om de 14 dagen. Vinden we fijn en ik denk hijzelf ook.
Gisteren hadden we onze vrienden Ben en Riet op bezoek. Ze komen bijna regelrecht uit Benidorm terug. Wim kon ze vorige week nog net afhouden om in één streep terug te komen om bij de uitvaart van Mark te kunnen zijn. Dit is beter voor hen èn voor ons. Fijn om zo rustig te kunnen praten. Ook dit zijn vrienden voor het leven zoals we intussen velen hebben. Hierdoor kun je je rijk voelen, komt ook wel weer….
