‘Je hebt je petje al weer aardig sjaks op’, zeg ik als ik Wim zo zie zitten. Sjaks, hoe ik hier toch aan kom, ik denk vanuit mijn moedertaal, maar soms sluipen daar ook wel eens zelfbedachte woorden in.
We zitten buiten aan de koffie en Anja is even komen buurten. Nee, het is sinds lange tijd de eerste keer dat we niet naar de kerk zijn. Wim is herstellende van de chemo die dit keer behoorlijke impact had. Hij heeft zich tegen de zon gewapend met deze pet, want die brandt er aardig op. Frank kwam ook mee want er moet nog even geoefend worden op een Engels proefexamen.
Afleiding doet Wim goed. Soms lijkt hij even wat slapjes, maar komt er visite dan knapt hij zienderogen op. Nu ik hem zo zie zitten is het net of er niets aan de hand is geweest afgelopen week.
Vanmiddag kwam Rick nog eens onze kant op. ‘Tja…. vaderdag hè!’ Dat is al een cadeautje op zich.
