Ik snap intussen niet hoe we aan al die spullen komen. De dozen stapelen zich rondom ons op. De kasten worden leger. De Kringloop heeft me al heel wat koffiebonnetjes opgeleverd. Ja… hier krijgen we een koffiebon als je wat wegbrengt en als je met z’n tweeën bent ook wel twee. Ook hebben we al twee keer een aanhanger vol naar de Stort gebracht. En er volgen er nog meer. In huis wordt het er niet aangenamer op. Het is een complete uitdragerij geworden. Struikelend ga ik van keuken naar kamer. Boven is het al net zo. Als ik er ‘s nachts even uit moet stoot ik minstens drie keer tegen de punten van de dozen. Het uitzoeken is een ramp want je weet misschien ik ben van het bewaren waar herinneringen aan zitten. En waar heb je in onze 58 jaar samen geen herinnering aan? Aan alles toch? Dit kreeg ik van Niesje en dat is van Mark. Al de gereedschappen die Ben ons huis binnenbracht. Gelukkig kunnen we daar ook anderen blij mee maken..
Ik heb net het stenen popje dat mama meebracht uit Iowa na hun bezoek aan Herman en Nettie in een doos gestopt naast het belletje dat opa Bijenhof de laatste jaren gebruikte als hij hulp nodig had. Toch… als ik nu om me heen kijk denk ik stiekem: als we nu de helft van die dozen gewoon naar de Stort zouden brengen, daar gewoon omkieperen… zou ik dan wat missen?