Het was een jong verpleegstertje, nog in opleiding die ons ontving gisteren. Daarnaast een arts in opleiding, een coassistent. Hij kwam uit Griekenland en had zijn bachelor al gehaald en kwam nu meer ervaring op doen Hij was al sinds 2016 hier maar zijn opleiding aan de universiteit was in het Engels. Toch sprak hij al aardig Nederlands. Maar op de volzinnen waarmee Wim antwoordde had hij moeite. Hoe voelt u zich? Hebt u dit? Hebt u dat? Wim antwoordde telkens dat hij zich prima voelde, niks ziek zwak of misselijk. Nee, hij mankeerde verder niks. Ik zag het leerling verpleegstertje naar de lijst met medicijnen kijken, een heel scherm vol. Er waren er ook bij waar hij allergisch voor is. En daarna keek ze nog eens verbaasd naar Wim die er ontspannen bij lag. De Griek verdoofde kundig onder leiding van de chirurg en een drie kwartier later volgde de ingreep waar hij nu gelukkig weinig last van had. De injecties waren vervelender.
Nu is het twee keer per dag spoelen, verbandje er op, kuur afmaken en de medicijnen voor jicht verdubbelen en volgende week voor controle terugkomen.
’s Middag kwamen Paul Sietse en Gerard lampen ophangen en daarna de scheepsbel die net als de hutkoffer een mooi plekje kreeg. Ook het vogelhuisje waar aan het Schoolpad net een heel nest pimpelmezen was uitgevlogen heeft een plekje gekregen. Elke dag gaan we nog op en neer naar het Schoolpad om spullen op te halen. En als we dan terug zijn en we ons nieuwe thuis overzien zijn we blij en dankbaar voor deze prachtige plek waar we nog een aantal jaren van hopen te genieten.