Er komt een herinnering boven dat me weer laat glimlachen. De beide zussen Coba en Hermien leken erg op elkaar. Beiden waren ze nogal emotioneel en betekenden veel voor elkaar. Net als zus Rika, maar die was veel rustiger van aard. Beiden misten hun zus Coba. Ieder op hun eigen manier. Waren we bij tante Hermien op bezoek dan haalde ze graag herinneringen op aan Coba en onze vader Hendrik Jan. Sjoerd en Hendrik Jan waren ook echte vrienden. Toen er in de oorlogstijd bij de Haar piloten uit de voor station Vorden afremmende trein gesprongen en verstopten zich in de rogge. Ogenblikkelijk werd Sjoerd er bij geroepen, Die kon Engels. Maar ondanks hun roepen: We are friends.. we are friends, waren die jongens niet uit de hoogstaande rogge gekomen. Pas veel later klopten ze bij een buurman aan en ja… dat was iemand van de NSB. Pech..
Wanneer Diny en ik weer de deur uit gingen moesten we meteen door naar tante Riek en daar kwamen we weer bij. De jongste van tante Hermien en oom Sjoerd kon de zussen goed imiteren. Hij gaf graag een staaltje toneel weg op een manier die me bijna tranen in de ogen bezorgde. Hij liet zien hoe mama bij zus Hermien binnenkwam en de jas aan de ene kant van zich af gooide en de tas aan de andere kant en naar de wc snelde! Hij vertelde die keer dat een van zijn zonen drama-docent op het ROC is. Dat verbaasde me toen helemaal niet meer. Ha! Ook wist hij nog tussen neus en lippen door te vertellen hoe mama het helemaal niet zag zitten dat er in de nieuwe Simca een pookversnelling zat i.p.v. een stuurversnelling. Na een week kwam ze weer langs bij Hermien.
‘En hoe bevalt de auto, Coba?’ ‘O, een fluitje van een cent’, antwoordde die. ‘Dat kön i’j ok’ .
Ik vergeet nooit hoe hij ook op het 40-jarig huwelijksfeestje van Gerke en Wim vertelde wat de reactie van oom Sjoerd was toen de eerste brief van Gerkes aanbidder binnen was gekomen. ‘Daor begint het gedonder al!’ En Gerke was de eerste pas!
Maar ze trouwde wel met hem.