Het bleef dat jaar een raar gedoe met de kippen. Rob adviseerde om de broedse kippen in een bench in het volle licht te zetten, want anders bleven ze broeds. Nu wist ik dat de ene kip achter de schutting op twee eieren zat en wilde haar in elk geval de drie weken uit laten zitten.
Toen ik op een dag bij de kippen keek was het nest leeg en kon de kip nergens vinden. Maar die morgen was ze bij het voer, mèt twee kuikens. Bij die was de broedsheid over. Maar die anderen…!
Ik had de vorige dag al één van de drie buiten gesloten toen die even bij het voer was. Dat gaf spektakel natuurlijk maar die wachtte haar kans af. Toen het tijd werd om op stok te gaan deden wij het hok open en zagen meteen dat er in elk geval onder de twee overgebleven dames één kuiken uit piepte in de kleuren van Hendrik, de Exequer leghorn, mooi wit met zwart.
Maar die morgen zaten er dus weer drie stuks strak op het nest. Ik has toen maar voer net buiten het hok gezet met het deurtje open. Dom spul die kippen, ze volgen hun instinct. Maar hoe dat ging aflopen?
Ik kan het jullie vertellen. Behalve de eerste kip met haar geen twee maar drie kuikens, liepen er daarna drie kloeken samen met één kuiken onder de struiken, veilig verstopt voor alle soorten vijanden.
Alleen deze drie zaten ‘s avonds weer op hun plek in één nest met hun ene kuiken. De kip met de drie zat ergens in de bosjes. Het broeds zijn was in elk geval over. Zo bleef er altijd wat te beleven aan het Schoolpad.