Ik zat wel even met mijn ogen te knipperen toen ineens het licht uitviel… en de tv… en de airco die voor bijverwarming zorgt. En het onweerde niet eens, zelfs geen flitsje of klein rommeltje. Ik ging er van uit dat het overal uitgevallen was en dat het tijdelijk zou zijn. Na een uur ging ik even bij buurvrouw Grietje informeren. Nee, bij haar was er niks aan de hand. Wat doe je dan? Ik keek naar de aardlekschakelaar, was inderdaad uitgevallen maar ik kon hem niet meer omklappen, klapte meteen terug. Tja… wat nu. Ik trok overal de stekkers er maar uit en probeerde de aardlekschakelaar nog eens. Niks Ik belde de Energiewacht. Bleek dat die alleen voor de verwarmingsketel was. Toen onze hulp in bange dagen Gezienus gebeld. Het antwoordapparaat meldde dat hij terug zou bellen.
Ik zag me die avond al in het donker zitten met kaarsen op tafel ….en een goed boek en brood i.p.v. iets warms….
Dus die kaarsen klaar gezet en nieuwe batterijen voor de zaklampen opgezocht. Dan besef je wel dat we zonder elektra behoorlijk onthand zijn. Ik heb nog wel zo’n skottelbraai in de berging staan met een gasfles, maar daar heb ikzelf nooit iets mee gedaan. Mag ik ook wel eens gaan oefenen.
Toen kwam Hennie. Ik had haar intussen ook al geappt. Ze komt binnen, hoort alle verhalen aan. Ik loop nog een keer naar de aardlekschakelaar en… die bleef nu op de plek waar die hoort. Hennie mag vaker langskomen…Toen Gezienus terugbelde was het leed dus al geleden.
Het gekke was, bedenk ik me achteraf, dat ik helemaal niet paniekerig was. Dat is wel een anders geweest afgelopen jaar.