Toen we voor het eerst alle drie bij elkaar waren, meer dan zo’n 9 jaar geleden, beseften we dat we de enige drie meisjes Eggink zijn in onze familie. De andere nichtjes hebben de achternaam van hùn vader. En omdat het ogenblikkelijk klikte tussen ons voelde het of we echt drie zusjes waren. We besloten toen tot deze titel: the three Eggink sisters. Berdena kreeg nog wel een boodschap mee bij de Nederlandse douanier toen ze voor het eerst in Nederland kwam. Ze zagen haar paspoort en vroegen haar naam die ze op z’n Engels uitsprak, zoiets als Eggink met een zachte k in het midden. Hij raadde haar aan om de volgende keer haar naam op de Nederlandse manier uit te spreken. Het is nog niet gelukt intussen.
Hoe het komt dat ik aan het eind van hun vakantie met deze foto van het begin tijdens ons bezoek aan de Zaanse Schans aan kom zetten? Ik was mijn zakcameraatje kwijt, dacht dat die in de caravan achter gebleven was. Dus niet. Ik vond het net terug in de gele jas die ik ook op de foto aan had en na die tijd nog niet weer gedragen heb.
Die vakantie was uniek, ook al omdat het de laatste keer was dat we een mooie tijd met elkaar door konden brengen en ze een stuk van ons leven hier in Drenthe konden laten meemaken, Hattem incluis. Een paar jaar daarna moest Berdena haar Curtis missen en ik afgelopen jaar mijn Wim. Maar deze mooie herinneringen samen zijn blijvend.