Soms gebeuren er dingen die je niet voorzien hebt. Toen Wim net overleden was ging er overal in huis van alles stuk. Ik wist meteen wie ik erbij moest halen. Wim zei altijd meteen: Gezienus! En die heeft inderdaad zowel aan het Schoolpad als die eerste maanden na Wims plotselinge afscheid hand- en spandiensten verricht. Maar wat ik ook niet had kunnen bedenken was het bezoekje van een vriendin die daarvoor mijn vriendin nog niet was. Ze kwam al meteen na het overlijden van Mark bij me aan. Soms een briefje of opbeurend kaartje in de bus, soms een bloemetje en vaak zaten we even bij de wei om bij te praten. Zij en haar man kenden Mark goed van de voetbal bij DZOH. Het contact bleef, soms met tussenpozen.
En toen opnieuw, de eerste zondag na de uitvaart van Wim, kwam ze zomaar weer even aan. Het contact deed me zo goed, we deelden dus al 7 jaar lief en leed. Afgelopen maanden even minder. En nu ineens, na bijna een jaar, stond ze zomaar weer voor mijn deur. Ze had een kaartje in de bus willen doen. Een speciaal kaartje met een lief schaapje. Toen ze deze gevonden had dacht ze meteen weer aan mij. Natuurlijk haalde ik haar binnen. Rick was net de deur uit en belde dat hij goed thuis was gekomen. Hij weet dat ik dat prettig vind.
Nu hadden we bij een kopje koffie rustig de tijd om onze wederwaardigheden te delen. Tja… hoe gaat dat. Ik vertelde dat ik meer ruimte in mijn hoofd had gekregen voor meer dan alleen rouwen en de dingen die noodzakelijk zijn of de vaste dingen die ik door de week bleef doen. Het was lange tijd een vorm van overleven want als ik thuis bleef zitten raakte ik nog verder in een dip. En nu… begint het weer wat meer helder om me heen te worden. Het schrijven heeft me er mede door geholpen. Nadat ik in twee dagen het herinneringsboekje Ode aan Wim schreef viel er iets van me af, iets van afronden van de eerste periode zonder Wim lijfelijk in de buurt. Toen ik pas geleden voor het eerst zo onbedaarlijk moest lachen schrok ik ervan en werd het zomaar huilen. Vanmorgen had ik een gesprekje met een oudere dame die dat ook kende. Zomaar tijdens de koffie na de kerkdienst een herkenning van een deelgenote.