Zo, de eerste Kerstdag zit er op. Mooie Kerstdienst was het in de Schepershof. De Cantorij zong prachtig. Bovendien was het de laatste keer dat Door- Elske als onze predikant voorging. We hadden afgelopen week al een afscheid gevierd met cadeaus. Nu kreeg ze een prachtige toespraak mee van onze voorzitter Annie Bos. En ze is nog niet echt van ons af want het door vele gemeenteleden samengestelde kookboek plus speciaal schort net als de map met afscheids verhalen zullen nog vaak bekeken worden. Na de dienst is er gelegenheid om koffie te drinken. Ik weet toch niet hoe het komt maar ik zit altijd aan een tafeltje die het langst blijft zitten zodat er al afgeruimd wordt. Ik wissel nog wel eens van tafeltje. Zo leer je toch meer mensen kennen. Zou het daaraan liggen?
En die middag kwam Rick, altijd goede zin. Hij kreeg zijn bestelde zuurkoolschotel met banaan. Had ik ook al lang niet gehad. We keken nog even tv, beiden met de beentjes omhoog. Rick in de stoel van Wim en als hij het even niet interessant genoeg vindt, want hij heeft toch andere ideeën over wat leuk is, ritst hij zijn vest dicht en doet even een slaapje.
‘Rick, heb je nog zin in een zout visje?’, vroeg ik hem. Hij begon te grijnzen. ‘Ja, dat mag wel…’ Een echte Drent geworden. Wim zorgde ook altijd dat er zoute visjes waren als de jongens kwamen. Ikzelf lust ze wel maar ben er niet zo weg van als Wim en de jongens. Ik nam er nu ook een. En samen smikkelend moest ik toegeven: ’Rick, ik geloof dat ik ze nu ook echt lekker gaat vinden!’ Rick grijnsde opnieuw: ’Dat doet papa…’ Ja die Wim wordt nog steeds overal bij betrokken.