Mijn eerste pogingen op schrijfgebied waren de kinderboekjes. Ik heb het over 2007. Ik deed toen een poging om hier aandacht voor te krijgen via ons eigen DVHN voor de boekjes ‘Ik ben Moniek’ en ‘Ik ben Scotty’, beiden geïllustreerd met collages.
En dat lukte. Een journaliste van de krant maakte een verslagje en ik kreeg een fotograaf op bezoek. Om 10 voor 11 begon Tessa te blaffen. Ja wij hadden geen bel nodig…. Ik zag iemand in een auto bij het hek en ga er naar toe. Ik dacht ….misschien is hij al wel aan koffie toe. Het was zo’n snelle mooie jongen met een mobiel aan z’n oor…..”Nee , ik moet nog even bellen!”
Had ik kunnen weten……nieuwe generatie…. Maar koffie…daar had hij even later wel zin in. M’n zenuwen waren onderhand wat gezakt. “Heb je een opdracht meegekregen”? vroeg ik hem. “Ja, een foto maken!!” Ik legde hem ( ja… ècht een mooie knul!) uit wat mijn bedoeling van een artikel in de krant was, liet hem wat zien van de beide boekjes……en toen nam hij het initiatief. Ik zei nog zoiets van: “Misschien bij de vijver….”, maar nee… :”Het gaat om jou en je pup!” We lopen ons erf rond naar de plek bij de kota. “Nee, ook niet in de zon”. Hij trok de tuintafel daar op een andere plek, zette er een stoel bij. Queeny zat nu pontificaal op tafel en ik op de stoel erachter een beetje naar haar toe hangend. Hij pakte een andere stoel er tegenover en begon te knippen. Toen Queeny de geluidjes hoorde, werd ze in één keer rustig en ging ze er helemaal voor zitten, echt een hondje voor Eva. Als de foto leuk ging worden hadden we dat echt aan Queeny te danken.
Binnen 20 minuten was hij ook al weer weg. Ik zou de tekst van het artikel eerst nog te zien krijgen, was me beloofd.
Ik vond het toch echt spannend om af te wachten wat Wendy van de Vechte over mij en mijn dieren zou schrijven in het Dagblad van het Noorden en natuurlijk hoe de foto uit zou vallen!
Mark had al een krantje gekocht bij de benzinepomp omdat hij dacht, en ik ook, dat het er al in zou staan. Maar nadat ik Wendy 3x een aanvulling/ rectificatie had gestuurd, zal ze wel gedacht hebben: dat redden we vandaag niet meer. Duncan, de fotograaf hield zelf niet van katten maar zo te horen kon hij er wel van genieten… bij een ander.
En dan maar hopen dat ik ook enige bekendheid krijg en dat de boekjes zó leuk gevonden worden dat ze de deur uit vliegen. Een beetje reclame doet wonderen. Maak maar een beetje reclame voor me door erover te praten en m’n website te noemen, stelde ik toen al voor. Alle oma’s en opa’s, ooms en tantes kunnen er de blits mee maken bij kleinkinderen, neefjes en nichtjes. En wat te denken als kraamcadeautje als er al een iets ouder kind is. Dan krijgt die ook aandacht!
”Oma, Moniekje lezen”. ”Mama. Moniekje moet mee naar bed.” Of Britt van Dick en Anda ( 3 jaar), die “Ik ben Moniek” zelf voorleest aan haar poppen! En dan heb ik het nog niet eens over “Ik ben Scotty” gehad. Nee, Wendy en Duncan ik was heel tevreden. You did a good job.
En weet je wat zo leuk is? Bareld heeft nu opnieuw de foto gebruikt voor de Homepage van mijn eigen www.hettysite.nl
En de boekjes? Van de 2000 heb ik er nog een stuk of 3 over. Misschien ga ik nu toch beginnen aan een boekje over Beertje, het flessenlam.