Hoewel ik me hier in Drenthe prima voel, blijft de plek waar je opgroeide toch speciaal. Toen ik donderdag langs Holten reed kreeg ik al een beetje dat vakantiegevoel. Wim en ik namen wel eens op de terugweg de prachtige route over de Holterberg. Deden we zelfs met Curtis en Berdena. Maar als je dan echt de Achterhoek in rijdt voelt het helemaal als thuiskomen. Met Storm begon ik bij Ben en Diny. Het was ook mooi om Wouter en Wilja weer te zien, niks mooier als samen aan tafel, inclusief boerenkool uit de tuin met flink wat worst. Maar dat ging ’s avonds natuurlijk verder naar de Boomgaard, de plek waar ik het grootste deel van mijn jeugd opgroeide. Nu met de hele familie en verwennerij.
En nu? Net terug van een paar dagen Achterhoek zit ik bij te komen. Het rijden van zo’n afstand is toch altijd weer een evenement, hoewel het rijden zelf gemakkelijker wordt.
Ik ben weer aardig in de watten gelegd. Storm net zo. Wanneer we weg zijn eet hij gewoon de eerste dag niet. Nu we thuis zijn begint hij pas weer. Dit uitje was ter gelegenheid van Joke’s verjaardag. Dan zie je toch ook de hele familie weer eens, ook Joke’s familie. Altijd weer een mooie middag of avond.
Op Fb komen vaak herhalingen even voorbij en ik zag dat we ook precies 10 jaar geleden met Storm en natuurlijk Wim ook bij Ben en Diny logeerden. En dan komen ook de gebeurtenissen van die jaren voorbij. Als je in het laatste stuk van je leven bent krijg je meer te maken met ziekte en afscheid nemen. Maar de tuin bij Ben en Diny ligt er nog net zo mooi bij als toen in 2015. Wijzelf zijn 10 jaar ouder maar het leven van planten en bomen lijkt ieder jaar weer verfrist uit te komen.
Hier aan het Schoolpad heb ik ook bolletjes geplant en zie nu de eersten boven de grond komen. Hoop dat ik het nog een paar jaar mee zal maken dat die voorjaarsbolletjes zich flink gaan uitbreiden zoals in de tuin van Ben en Diny.