Mijn zus is 80. Zelf ben ik al iets verder. We schelen elkaar iets meer dan 1,5 jaar. Samen opgegroeid, samen lief en leed gedeeld, samen oud mogen worden al voelt dat oud worden niet altijd zo. We hebben veel dezelfde interesses en hebben vooral vanuit onze eerste levensjaren gezamenlijke herinneringen, al onthoudt zij weer andere dingen dan ik. Ik heb een keer een schopje om de hoek van het huis gegooid: flinke wond op haar voorhoofd. Zo heb ik kappertje gespeeld met haar mooie krullen. Ze groeiden gelukkig weer aan. De verhaaltjes die opoe zo mooi kon vertellen hebben we beiden gehoord, net als de gedichten van opa. Op de Boomgaard sliepen we altijd samen in één bed. Als ik ’s nachts in bed plaste waren we beiden nat en stonden we schone spullen te pakken uit de kast. Ze mopperde nooit. We bouwden tenten bij de bessenstruiken en versierden samen de stoel van de jarige met bloemen uit de rijk voorziene tuin.
Het feestje komt nog want Ben wordt eind van het jaar 80 en samen vieren ze het deze zomer. Ik hoop maar dat mijn knie dat weer aankan.
Toen we zo ongeveer 60 jaar waren hebben we een aantal jaren samen uitstapjes gemaakt: een paar dagen Brugge, later Gent en weer een jaar later werd het Parijs. Het waren belevenissen die ik niet had willen missen. We sliepen tijdens die uitjes weer als vanouds in één bed.