Op een leeftijd zoals ik die mag meemaken krijg je bijzondere gesprekken met mensen over hun eigen leven met ups en downs. Iedereen krijgt er mee te maken. Er ontstaan trauma’s en soms is het lastig om de weg te blijven vinden.
Vandaag sprak ik lang met iemand die als pleegkind het geluk heeft gehad bij liefhebbende ouders terecht te komen. Die wilden het haar niet vertellen dat ze een pleegkind was en haar ouders uit de ouderlijke macht waren gezet. Haar broertjes hadden dat geluk niet en kwamen in een tehuis terecht wat voor hen weer trauma’s opleverde. Ik mocht haar verslagen lezen over haar verleden waar ze zich pas in gaan verdiepen nadat haar pleegouders overleden waren. De ontmoeting met haar moeder was een drama geworden. Ze heeft er een weg in gevonden hiermee om te gaan. Ze had het geluk om met een lieve man te trouwen die ze overigens bijna haar hele jeugd al kende. Ze had een wijze spreuk onthouden die haar vaak had geholpen: Wanneer er een deur voor je dichtvalt gaat er altijd ergens weer een raam voor je open. Iets om te onthouden….