Sommigen schöt ze ’t inens in de kop um op vief december de vliering op te ruum’n. Ik zol denk’n da’j wel wat anders te doon hadd’n zoas dicht’n. Nee Johan en Joke ruumt dan de vliering op en dan kö’j wel es ’t een en ander tegen komm’n.
Zee kwamm’n een klein buuksken tegen dat ze in’t eerste jaor van hun verkering ekreeg’n hadd’n van sunterklaos. ’t Handschrift van disse Klaos kwam ze bekend veur. ’t Buuksken had de völzeggende titel: ‘Hoe leer ik vrijen’en een groot hatte met twee pijltjes d’r deur met eur namen ston op de veurkante. In de ogen van disse sint was t’r de laatste jaoren wel wat verandering ekommen in wat zo in huus wel en niet mog a’j verkering hadden.
Vrogger: werd ‘r wel evri-jd maor dat zag niemand… en as ze ’t wel zagen o…o… wat een schande. De sint wis d’r alles van.
Een betjen later: Af en toe een klein smöksken in ’t openbaar… noe veuruut,…. as d’r maor gien kinder in de buurte bunt. Hier wis disse sint ok alles al van.
Noe: Doe maor gewoon… groot en klein mag bes wett’n waor a’j bi-j heurt.
En wieters had disse sint wat anwiezingen veur zon jong stelleken. Ik hoppe da’j ’t op ’t plaetjen een betjen könt leazen. Sint had allenig beloafd dat e nog meer lesjes zol geven en daor waarn Johan en Joke heel beniejd naor. Maor jao Americo ston al op scherp, de advies Piet was al vot. Mot ze toch nog mor efkes een jaor wachen. Ie-j zollen toch ok denken dat ze nao 30 jaor dat neet meer neudig hebt.
En waorumme ik noe efkes in de sunterklaostied zit? Dat kump umdat Johan en Joke vanmiddag hier efkes ankwamen zetten. Ze waren op een luxe kampeerplek in Noord Sleen anekommen met de camper en umdat ze mien verjeurdag nog niet metevierd hadden kwamen ze noe anzetten met een mooie plante veur op het terras. Toen ze weer vot waren op hun mooie nieje fietsen dach ik an dee oprumerieje van hun in de sunterklaostied, ok al weer een hötjen elene. En dee verkeringstied is nog völle langer elene. Ik denke 1975.
Vooruit… voor de niet Achterhoekers de volgende versie:
Sommigen krijgen het ineens te pakken om in de sinterklaastijd de vliering op te gaan ruimen en dan kun je het een en ander nog eens tegenkomen. Zo kwamen ze een klein boekje tegen dat ze in het eerste jaar van hun verkering kregen van de sint. Het handschrift van deze sint kwam hen al bekend voor. Het boekje had de veelzeggende titel: “Hoe leer ik vrijen”. En op de voorkant stond een groot hart met een paar pijltjes erdoor met hun namen. In de ogen van deze sint was er wel het een en ander veranderd in wat er wel en niet mocht als je verkering had..
Vroeger– werd er ook wel gevrijd maar dat zag niemand, want als ze het wel zagen…. O..o.. wat een schande. De sint wist er alles van.
Wat later– Af en toe een kusje in het openbaar… vooruit… als er maar geen kinderen in de buurt waren. Hier wist de sint ook alles al van..
En nu…? –Doe maar gewoon… groot en klein mag best weten dat je bij elkaar hoort.
Verder had deze sint nog wat aanwijzingen voor zo’n jong stelletje. Ik hoop dat het op ‘t plaatje nog een beetje te lezen is. Sint had alleen nog meer lesjes beloofd en daar waren Johan en Joke nu nog heel benieuwd naar. Maar Americo stond al op scherp, de adviesPiet was al weg. Moeten ze toch nog maar even een jaar geduld hebben. Je zou toch ook denken dat dat na zoveel jaar niet meer nodig hebben.
En waarom ik nu nog opnieuw even in de sinterklaastijd zit?. Dat komt omdat Johan en Joke hier vanmiddag even aan kwamen waaien vanaf de luxe kampeerplek in Noord Sleen bij Café Wielens. Ze hadden vorige week mijn verjaardag gemist en kwamen nu gezellig aan met een prachtige plant voor op het terras. Toen ze weg waren op hun mooie nieuwe fietsen dacht ik aan hun opruimerij in die sinterklaastijd toen ze nog niet zo lang verkering hadden, ook alweer heel wat jaren geleden. Ik denk 1975, want we hebben nog heel lang met de Egginksfamilie samen sinterklaas gevierd.