Ik mis ze… de kippetjes en de haan en alle gedoe er omheen. Aan het Schoolpad hoefden we ons nooit te vervelen, altijd gebeurde er iets onverwachts met de lammeren, pony’s, de katten of de kippen. En we genoten ervan. Of ik het jammer vind dat het Schoolpad niet meer bestaat, vragen ze me nu. Natuurlijk is het eeuwig zonde dat niemand meer ervan kan genieten zoals wij dat deden. Maar ja… de gemeente heeft andere plannen al is nog niet duidelijk wat…. En ik weet natuurlijk ook dat ik de boel daar niet meer bij kon houden en dat het een zootje zou worden. Maar ik had het zo graag aan een ander gezin gegund. Vooruit… hier nog even onze kippen….altijd wat te beleven…
Kippen! Het zijn net mensen. De haan is zorgzaam voor zijn hennetjes. Hij staat altijd in de buurt als ze lekker onder de struiken aan het krabben zijn. Hij houdt de wacht. Zo kan ik altijd zien waar de hennen zich ophouden als ze tenminste niet net bezig zijn met het leggen van ons dagelijkse eitje. Lange tijd waren de bruine hennen favoriet bij hem maar sinds kort is de enig overgebleven grijzige moeder kloek weer nummer één. Drie weken liepen er steeds drie kloeken bij de drie kuikens. Daarna trokken zich er twee terug. Niet meer nodig vonden ze waarschijnlijk of Hendrik had ze meer nodig. De ene grijzige kloek nam de laatste paar weken van zorg op zich. Dat is nu voorbij. De drie grote kuikens moeten zich zelf redden en dat doen ze. De moeders hebben ze goed opgevoed, bedacht op alle onraad duiken ze steeds weg als ze onraad horen of zien en dat zijn wij ook. Zo gauw ze mij in het vizier krijgen duiken ze weg. En ik ben juist zo benieuwd of het hennetjes of haantjes zijn. Ik denk echt hennetjes. Ik zie nog steeds geen kammetjes verschijnen.
Och arme… nu ze geen oppasmoeder hebben mogen ze niet meer in het hok ’s nachts. Er was één avond een geweldig gekrakeel bij het op stok gaan. Afgelopen nacht bleven ze buiten.
Stelletje pesters zijn het, die hennen, want Hendrik bemoeit zich daar niet mee. Die zet zich gewoon in het midden van het hok op stok. De andere vijf schuiven aan en dulden waarschijnlijk de pubers er niet meer bij op gelijke hoogte…..
Maar…er zijn twee stokken. Misschien helpt het wanneer we één stok wat lager leggen.