Het jaar erop werd het Gardameer. Italië en vooral ook het weer daar in het zuiden was ons goed bevallen. We kozen voor Peschiera aan de zuidelijke punt van het meer. Dat jaar kwam ik tot de ontdekking dat Italië ook tè warm kan zijn. Vanuit Oostenrijk waar het die nacht nog gevroren had kwamen we met 40 graden C. in Peschiera aan. ’s Avonds om half 12 zaten we nog in zwemkleding buiten op het terras. Ik had het niet meer, maar Anda genoot. De rest van de familie had ook weinig last van de warmte. Toch wende de warmte wel en gingen we samen naar Venetië en Verona. En steeds was er genoeg gesprekstof. De jongens deden mee met zwemwedstrijden en Stefan zelfs met een hardloopwedstrijd. Volgens ons had hij zelfs gewonnen, maar de wedstrijdleiding zag die kleine knul helemaal over het hoofd. Op de terugweg keek ik verlangend naar de bergen in Oostenrijk, zó mooi! Dat leek me wel iets voor een volgende keer. De files bij München waren heftig. De jongens lagen met hun benen buiten het raam, we hadden immers nog geen airco in die tijd. We kwamen in de buurt van Pommersfelden toen Anda opmerkte:’Mijn tante Louise stuurde ons eens een kaart van dit hotel: Kasteelhotel Pommersfelden en als zij hier geslapen heeft dan is het èn goed èn goedkoop.’ Het was inderdaad een goede keus. Het zwembad deed goede diensten, de bedden waren uitstekend en het eten was ook nog lekker.
Ondanks onze geweldige vakanties samen kozen wij het jaar er op voor de bergen van Oostenrijk. Anda was het daar niet warm genoeg en werd het opnieuw Italië. Maar eigenlijk maakte dat geen verschil in onze relatie. Na onze vakanties hadden we contact en bewonderden elkaars vakantiefoto’s en de verhalen en zochten elkaar vaak op.
