We hebben heel wat beleefd in de jaren aan het Schoolpad. De kippen waren er een onderdeel van. Het begon uit de hand te lopen en er moest echt wat gebeuren. De drie kipjes waar we ooit mee begonnen waren er intussen een stuk op 20 geworden, meest hanen.
Dat was het. De tip van Judith werkte…. We hadden het zelf kunnen bedenken, maar ja…
Toen we die morgen terug kwamen van de tandarts, Wim met een bijgeslepen prothese en ik met een leeg bekkie omdat die van mij aangepast moest worden, zagen we dat er aan het voer gevreten was in de grote hondenbench die nog steeds uitnodigend stond te wachten op z’n gasten. Het was Wims grote truc om de overtollige hanen te vangen. Het hokje was ook veel te klein geworden en deze hanen zaten gewoon ’s nachts in een boom naast het kippenhokje. De kippen- lees hanen- populatie rees de pan uit. Ze moesten gevangen zodat ze naar buurman Jans konden voor ’onder het dekseltje’ zoals Jans dat placht te benoemen.
“Ze moeten eerst honger krijgen… dan komen ze wel”, was Judiths advies.
Vanmorgen had Wim de kippen dus niet gevoerd. Zouden ze nu toch?….. We hadden de moed al zo’n beetje verloren en dachten intussen dat we nu Johan Keen maar moesten vragen met de buks. Zaterdag had Wim het voer vermengd met brandewijn, nee niet die hij van Johan en Joke voor z’n verjaardag had gekregen. Er stond nog een halve fles inmaakbrandewijn. Die ging er helemaal aan en bovendien nog drie capsules met slaapmiddel. En lekker dat ze het vonden! Je zou toch denken dat ze er wat sloom van zouden worden of wat slap op de poten, maar niet die oerkippen van ons. We zagen geen verschil, ze renden en vlogen nog net zo hard als daarvoor wanneer ze het vijvernet zagen aankomen. Dat was namelijk de gewone tactiek om ze te vangen, afgekeken van onze tuinman Gerald. Dat was dus geen goed plan. De hondenbench dan? Die werd toen helemaal klaargezet met open deurtje en een touwtje er aan die over de schutting gelegd werd zodat die met een klein rukje dicht zou klappen. Het idee van Mark. Ja het is dus al even geleden…
Toen we de volgende morgen dus zagen dat er in de bench gegeten was hield ik ze in de gaten. Nog geen twee minuten waren we binnen of er zaten al vier hanen te smikkelen.
Tja, toen was het gauw gebeurd. Even trekken aan het touwtje en het deurtje zat dicht. Wim pakte de aanhanger en daar gingen deze vier al… naar buurman Jans. Die avond haalde Wim de bench weer op. De volgende morgen een nieuwe kans!
Met dank aan Judith èn Mark.
Foto: Ook dit gebeurde: De kloek met kuikens mocht eerst!