Deze week zat ik voor het eerst na mijn knieoperatie weer bij de Timmertjes om de tafel. De scootmobiel van Wim doet goede diensten al ben ik er nog niet zo vaardig mee als Wim dat was. Hij racete hiermee heel Emmen rond, struinde door het bos of het niks was. En wanneer ik dan zei :’En wat als je daar wat overkomt?’ Nou daar zat Wim totaal niet mee. ‘Ik heb toch mijn mobiel bij me!’
Zo zat ik weer samen met de intussen grote jongens Tim en Daan aan tafel. En ineens kwam ik de foto’s tegen van ons uitje naar Hattem toen we behalve Wims geboortehuis ook het Bakkerijmuseum bezochten. Wat een verschil in slechts 8 jaar tijd. Daan was toen 8 en Tim 10. En nu? Beiden hebben de middelbare school mooi afgerond en een nieuwe uitdaging verder. Frank is intussen een weekje op Tessel met Indy, volwassen, werk en een eigen bedrijfje. Mooi om mee te maken en onderdeel te blijven van dit mooie gezin.
Robin onze eigen kleinzoon zit in Groningen, heeft werk naar zijn zin bij het Waterschap. Die gaat nu op vakantie met zijn Luna en de plannen hoe ze verder samen door het leven willen gaan zijn er al. Ook dat mag ik allemaal meemaken al zitten die wat verder weg. Wanneer Rick van middag komt weet ik zeker dat er weer een opmerking komt dat papa daarboven vanaf dat bankje ook allemaal meemaakt…
Foto: Wim en Robin, verdiept in het spel- denk 2010…