Het is al een tijd geleden dat ik My Way schilderde. Het was in mijn eerste tijd toen ik bij Ellen Kroeze een schildercursus volgde. Onverwacht kwam er daarna een verzoek uit België om mijn roeiende meisje te verkopen. Ik hing intussen al bij ons aan de muur mooi te wezen. Ik voelde me al schilderend vrolijk en vanzelf kwam dit schilderij tot stand. Ik zag mezelf als dit meisje dat haar eigen weg ging en niet alleen dingen deed die anderen van haar verwachtten. Daarom gaf ik het de titel My Way. Ik heb al vaker lovende opmerkingen gehad over dit schilderij.
De dame uit België en ik werden het eens en dat weekend zorgde ik dat het haar kant op ging. Zij had net haar scheiding achter de rug en dit meisje dat haar eigen weg ging sprak haar erg aan. Maar toch…? Het was net of ik afstand ging doen van een stukje van mezelf. Het is heel anders dan wanneer je een hond voor iemand schildert.. of een boerderij of een landschap. Dan leef je je in in die speciale hond of dat speciale plekje.
Maar… beloofd is beloofd. Ik heb toen een paar foto’s gemaakt van My Way en wie weet schilder ik een volgende keer een meisje… of oudere dame… in een andere situatie, dacht ik toen….
We zijn nu 12 jaar verder en af en toe hadden we contact. Nu hoor ik van haar dochter die behalve dit schilderij ook het boek Mark tegenkwam, dat ze overleden is. Ik hoop dat ze vaak met plezier naar ‘mijn meisje’ gekeken heeft.
In Nieuw Zeeland op het Zuidereiland zagen we op onze rondreis bij een vliegveldje een oudere dame in een leren vliegeniersuitrusting die als passagier mee mocht in zo’n oud tweepersoons vliegtuig. Dat had ze haar hele leven al gewild en nu was het zover. We hebben haar zien opstijgen en een half uurtje later weer zien landen. Die stralende uitdrukking op haar gezicht is me altijd bijgebleven.
Wordt dat mijn volgende onderwerp?
Ik heb deze foto van My Way gebruikt voor de cover van mijn boek Hobbels, dat mijn leven met alles wat er op mijn pad kwam weergeeft en wat me gevormd heeft tot wie ik ben.