Het schrijven over de dagelijkse dingen naast dat me bezighoudt was altijd fijn. Later na de problemen rond Mark, de ziekte van Wim en zijn overlijden bleek het mijn overlevingsstrategie.
Dit vertelsel is van 2017, 2 maanden na het overlijden van Mark en hier haal ik wat herinneringen op aan de gebeurtenissen rond de vijver. Altijd was er wat te beleven aan het Schoolpad….als je het maar wilt zien…
We hebben ooit al eens zo’n 200 vissen en visjes in de vijver gehad. Meest goudvissen, wat goudwindes en een kruising ervan. De kleintjes waren meestal eerst zwart van kleur en later kleurden ze dan bij. We hadden in die tijd draden gespannen over de vijver omdat de grote visser vaak hier kwam lunchen. Maar toen de vijver overvol werd hebben we ze weer weggehaald en mocht de reiger af en toe weer een visje halen. Ooit hadden we er ook een paar koikarpers in, maar eentje werd meegenomen door de reiger, nog voordat we met draden begonnen te spannen. Die ene karper maakte er een zooitje van. De vijver begon smerig te worden. ‘Ja’, zei onze hovenier, ‘alles wat d’r van veuren ingeet kump d’r van achteren metene weer uut’. Toen werd die laatste karper gevangen door de dochter van Pascal met een hengeltje en een stukje brood aan de haak. Die is toen met haak en al naar een koi liefhebber gegaan.
Nu hebben we nog hooguit 20 visjes in de vijver, ze zijn nog bijna niet te onderscheiden. Het is nog niet warm genoeg. Wanneer het zonnetje wat meer kracht krijgt komen ze aan de oppervlakte.
Wel hebben we op dit moment dagelijks het echtpaar eend op bezoek. Meestal blijven ze een half uurtje. Waar ze nestelen weet ik niet, maar hier hebben ze samen een gezellig onderonsje. En wij genieten mee, wel achter het glas en zonder te bewegen….