Toen ik afgelopen week weer thuiskwam na een paar mooie dagen bij Ben en Diny zette ik me achter de pc om naar de binnenkomende post te kijken. Meteen zag ik de postdame aankomen. Ze deed één brief in de bus. Ik schrok toen ik het handschrift zag. Het was mijn eigen handschrift. Ik keek nog eens… maar echt…het was zo…. Hoe kan zoiets?
Ik maakte de brief open en ineens wist ik het weer Op onze laatste Hedera avond in september was Dineke van Oort onze gast. We hadden een mooie avond over ouder worden en wat daar allemaal bij komt kijken. Tja… we kregen de 8 pijlers van vreugde uitgelegd….( zie de Hedera avond op 19 september.)
Na de pauze lagen er op de tafels verschillende mooie kaarten. Als laatste kregen we die avond nog een kleine opdracht die toch emotie met zich meebracht, voor mij dan. We mochten een kaart uitzoeken. Ik wist meteen welke ik het allermooiste vond. En toen kwam het. Die kaart moesten we aan onszelf schrijven. Dat doe je nooit toch? Lastig… Maar je wilt ook geen spelbreker zijn. Waarom is het lastig om een opbeurend of ander woordje aan jezelf te schrijven? Er opperde nog iemand: ‘Straks moet je die zeker doorgeven aan je buurvrouw’. Maar nee… het was aan ons zelf toch? Wat schrijf je als je 11 maanden daarvoor je man moest missen en je net weer aan het opkrabbelen bent. Vooruit !!
Lieve Hetty—( nooit tegen mezelf gezegd)
Deze avond is een begin van de rest van je leven
Er is verdriet omdat er zoveel liefde was.
Dineke van Oort vertelde toen dat ze de brieven over een maand op de bus zou doen, maar dat was ik allang weer vergeten. En ook nu kost het weer wat tranen…
Foto: Naar een schilderij van Gerard Huysman-1953- Wolkenlucht Zuid Holland- olieverf op doek 25x25cm.