Een jaar geleden hadden we onze familiedag. Ik weet niet eens meer wat me er toe aanzette. Was het mijn 80e verjaardag? Of was het toch het feit dat we aan de van der Kolkskant nog de enige waren die nog met z’n tweeën waren. Ik denk allebei. En het was een mooie maar warme dag. We hebben genoten van de voltallige familie van der Kolk en Eggink die we konden laten rondstruinen in ons mooie Veenpark en waar we samen konden genieten van heerlijk eten. En zeker ook Wim die met zijn kleine scootmobiel daar goed mee uit de voeten kon. Het was een bijzonder jaar.
Nadat Wim toch plotseling overleed raakte ik in een soort van winterslaap. Geen echte slaap natuurlijk maar het voelde alsof ik er niet helemaal bij was. Achteraf denk ik was het een vorm van overleven. Met heel veel lieve mensen om me heen zowel familie als buurt en vrienden heb ik het inderdaad overleefd. En al is het gemis nog onwerkelijk, ik begin nu weer helder te worden, langzaam.
Het uitje met Rick naar de Achterhoek was een eerste keer dat ik wat langer weg was. Het bleek nog een heel geregel. Buren informeren, Hennie zorgde voor de potten in de tuin en de krant. Storm ging naar Jan en Ria.
En toen ging het richting B en B de Warnstee in Wichmond, op een steenworp van de Boomgaard. We hebben ons daar lekker laten verwennen. I.p.v. een bakje yoghurt met vruchten ’s morgens was er hier een uitgebreid ontbijt. De rest scharrelden we op bij familie en de vele bekende gelegenheden. Natuurlijk begonnen we bij de Heikamp in Ruurlo voor een pannenkoek. ‘Wat gaan we doen, Rick’, vroeg ik hem. ‘Gaan we naar de Heikamp of naar de Vordense Pan?’ Beiden staan bekend om heerlijke pannenkoeken. ‘Doe maar het verste weg’, was Ricks antwoord. Dus de Heikamp, een unieke plek in het bos bij Ruurlo. We zijn er al vaak geweest, met Ben en Niesje, Jan en Ria en ook met Ben en Riet. Altijd een leuk uitje. En zo kwamen Rick en ik de rest van de week wel door. Zo’n weekje smaakt naar meer…