Wat zit een mens toch bijzonder in elkaar. Nu bijna een jaar moet ik leven zonder Wim in levende lijve naast me. Maar wel voelde het of hij er bij was. Wanneer iemand me vroeg hoe het met me ging antwoordde ik meestal: ’Nou ja… op en af hè..’ En dat was heftig op en af, kort maar krachtig. Het vlakte door de maanden heen wat af en nu zitten er langere perioden tussen dat ik me beter ga voelen. Afgelopen week was ik dus met Rick op stap en heb heel veel met familie en anderen gepraat. En dat ging eigenlijk zonder heftige emoties. Ik hoorde met droge ogen soms ellende van anderen aan en genoot ook mee van alle gesprekken en bezoekjes.
De terugweg was wat langer dan anders, ik reed verkeerd bij Almelo en kwam op de weg naar Zwolle terecht. Geen idee waardoor. ‘Zet de Tom Tom de volgend keer hier maar aan’, stelde Rick voor. Nu kwam ik zomaar weer bij Raalte terecht en nam de oude weg naar huis, minstens 30 km om. Eenmaal thuis was het Rick wegbrengen, boodschapje doen, naar Jan en Ria Storm ophalen. Maar toen ik met Storm in de auto zat en naar Ria gezwaaid had als afscheid barstte ik zomaar in tranen uit. Het was zoiets als: Alles volbracht. Zomaar een weekje weg geweest met alles wat je tegenkomt. En dat zonder Wim….