Ook een enorm konijn, de Gele van Bourgondië.
‘Kiek Wim… da’s net Juliaantje’. We lopen binnen in de Wildenborchse Kapel waar nu een tentoonstelling is van kleine dieren: kippen, duiven, konijnen en marmotjes zoals wij vroeger de cavia’s noemden. Van ieder soort zijn er al kampioenen en eervolle vermeldingen. We genieten van de enorme Vlaamse reuzen, maar mijn aandacht gaat allereerst naar de Hollandertjes. De meeste zijn zwartwitte, maar ook de bruinwitte met een wat oranje gloed erover. En juist die laat me weer teruggaan naar onze tijd met opgroeiende jongens aan de Marnixstraat in Hengelo. Daat hadden we ook konijnen, Hollandertjes. De moeder was dus ook zo’n bruinwitte. Vanwege de wat oranje gloed over de vacht hadden we haar Juliaantje genoemd. We hadden twee vrouwtjes… was ons verteld, maar mooi dat Juliaantje op oudejaarsavond in een ijskoude nacht 10 jongen kreeg. Ze lagen lekker warm in een grote bult donshaar van moeder. Ze zijn allemaal in leven gebleven. Tja… even stond de tijd voor mij stil…..