Weer genoeg vitamientjes in huis voor de hele week….
‘Heb ik het niet goed voor mekaar?’ Ik kijk de kassière aan. Die lacht terug. De taken zijn verdeeld. Ik sta klaar met de portemonnee. De hele band vol boodschappen verdwijnt via de handen van Wim in de tassen in de winkelwagen van de Lidl, onze favoriete supermarkt vanwege de rust, vrij parkeren èn de prijzen. Wat een gemak nu hij weer helemaal mobiel is. Ik heb hem erg gemist toen ik alleen de boodschappen deed. Daarom voelt dit nu als verwennerij. Ik waardeer hem nu nog meer dan vroeger.
Voor enkele A merken en de biologische wijn gaan we nog wel eens naar de Boni die hier dichtbij is. Nee Wim mag graag meegaan boodschappen doen. Ik hoef geen lijstje te maken, het zijn de vaste dingen op de route, die in de winkelkar verdwijnen. Vandaag had hij pech. De zoute haringen waren op! Dat is iets waar hij zichzelf en mij graag op trakteert . Ik één en hij twee, als tenminste niet toevallig een van de jongens langs komt. Die lusten er ook wel pap van.
We drinken even later een kop koffie bij de wei. De fleslammeren komen even langs om te kijken of er wat te halen valt. Pech gehad, het is nog geen tijd! De kleine vondeling kreeg gisteren de fles van Marit die toevallig langs kwam met haar moeder, zus en een grote jachthond. De ooh’s en aah’s waren niet van de lucht toen ze me met de flessen bij de wei zagen staan. ‘Help je me even mee?’, vroeg ik toen. Dat hoefde ik niet nog eens te vragen. ‘Heeft die kleine zwarte al een naam’, vroeg ze even later. Ik heb eigenlijk geen idee of Rob ze naast een nummer ook allemaal wel een naam geeft. ‘Ik noem die kleine nog steeds het vondelingetje, maar zullen we haar nu Marit noemen?’ Ze is er helemaal verguld mee. En zo is het leven op het platteland nog steeds vol verrassingen.