If you only have time to visit one castle in Scotland, even in the rain… than you have to visit Stirling Castle. Dit is de opwekkende reel die ik eigenlijk per ongeluk aanklikte. En meteen komen mijn herinneringen boven van al onze tripjes door het Verenigd Koninkrijk. Nadat we op aanmoediging van Tom en Joan voor het eerst Engeland bezochten, 2 weken Lake District, gevolgd door een weekje Schotland waren we verkocht. Dat gingen we vaker doen. En zo begonnen onze ontdekkingsreizen door heel het Verenigd Koninkrijk. Van Cornwall tot op de Orkneys, overal ontdekten we bijzondere dingen en ontmoetten veel aardige mensen. We spraken af dat we per reis één kasteel en één tuin zouden bekijken. En zo kwam op een van de eerste reizen al Stirling Casle voorbij al heb ikzelf nog steeds de voorkeur voor het witte Blair Castle in de buurt van Pitlochry, maar dat heeft waarschijnlijk ook te maken met de belevenissen tijdens die rondreis daar. We hadden net de caravan gestald op de camping daar. Nog nooit zo’n nette camping gezien. Iedereen moest in het gelid staan waardoor onze caravan opviel omdat die de deur aan de linkerkant heeft en de Engelse rechts. Maar echt, het neuswiel moest precies op de tegel en de eventuele was moest aan de centrale waslijn..
We hadden het kasteel nog niet eens bezichtigd of we werden al uitgenodigd om als publiek mee te doen met een toneel stukje om de strijd uit de tijd van Bonnie Prince Charlie na te spelen. We gingen samen naar de plek waar Bonnie Prince Charlie ontsnapte aan de Engelsen door over een grote kloof te springen. Wij werden als gevangenen afgevoerd. Het was geweldig. Toen we later eens het kasteel bezichtigden kwamen we ook door een kamer die wat schamel ingericht was met alleen een schotse plaid op een bed. De mensen die achter ons kwamen liepen snel door met de opmerking, ja inderdaad in het Achterhoeks: ’Laote wi-j maor gauw deurlopen, hier zal de knech wel eslaopen hebben’. Het was juist de kamer waar hun held Bonnie Prince Charlie geslapen had. We zijn er zelfs later met Rick nog eens geweest. Rick is niet zo van de kastelen en sheepdogtrials, maar hij offerde zich af en toe voor ons op. Wel vond hij de Edinburgh Tattoo het einde. En natuurlijk het rijden naast Wim door dit prachtige land. Maar ik denk dat het toppunt voor hem was toen we een boottripje maakten vanuit Seahouses naar de Farne Isles om de zeehonden, de vogels en walvissen te spotten. Het was vreselijk slecht weer met behoorlijke wind, maar Rick genoot.
Tja… dit komt zomaar even voorbij op deze stille zaterdag.