Hoe leuk is dat? Ik kreeg een berichtje van en zus van Gerrit, een studiegenoot uit mijn Kweekschooltijd. Ze had ontdekt dat ik regelmatig wel even contact met Gerrit had gehad door de jaren heen. Gerrit heeft ook na zijn werkzaam leven als docent ook niet stil gezeten. Nu vertelde zijn zus dat Gerrit en Annie 60 jaar getrouwd zijn en dat is de moeite waard om te reageren. Gisteren werd het gevierd en ik zorgde dat er via haar ook van mijn kant de felicitaties èn mijn laatste Tweets van het Schoolpad die kant op gingen.
Af en toe denk ik wel eens aan de tijd dat ik nog veilig thuis woonde en we nog heen en terug naar de Groen van Prinsterer Kweekschool fietsten, ik meestal vanaf Hengelo samen met Joke. Ik kwam vanaf de MMS in de 3e klas terecht en voor het eerst in lange tijd weer met jongens in de klas. Ik kan je verzekeren dat het een hele overgang was, jazeker ten goede. Ik werd aan alle kanten vrolijk binnengehaald en het begon al met geintjes. Gerrit zelfs met: ‘Ja op de sportdag mag je meedoen… ook boksen… en jazeker, ook jongens tegen de meisjes’. Ik schijn iets gezegd te hebben van: ’Nee toch?’ Toen was het hek van de dam. Ze hadden succes. Al met al een paar mooie jaren gehad met klassenavonden en zelfs weekenden. Nee de jongens die verkering hadden bleven niet slapen maar verhoogden wel de gezelligheid met spelletjes en gitaarmuziek.
Eenmaal voor de klas en een eind van huis bleek een hele overgang. In één klap volwassen. Ook dat viel niet mee als je net 19 bent. Maar binnen een half jaar kwam ik Wim tegen en dat gaf rust en nieuwe kleur aan mijn leven. Een basis voor de toekomst samen.
Na 25 jaar hadden we een reünie van ‘de Groene’ die druk bezocht werd. Wat leuk om iedereen weer terug te zien. Met enkelen heb ik contact gehouden waaronder dus Gerrit. Hij hielp me mijn kinderboekjes aan de man te brengen en deelde zijn bijzondere leven na z’n pensionering. Altijd druk met uitvinden, gedichten, de Rotary, de speciale Burton en zijn Annie. Ik ben oprecht blij voor hen dat ze de 60 jaar samen vol hebben mogen maken. Het was ons niet gegund al was het wel 58. Samen hebben we lief en leed meegemaakt maar zoals onze tante Gerritje het zo mooi zei: ’t Laeven hef hoogte- en dieptepunten, maor deur ‘t ene zie-j ‘t andere.
Zo zullen zij dat in de loop der tijd ook hebben ervaren. Ik wens ze nog fijne jaren samen.