Ik ben er aan gewend om korte belevenissen weer te geven, gewoon elke dag een. Mijn dag is niet compleet zonder zo’n half uur achter de pc. Niet elk stukje is de moeite waard om in een bundel weer te geven. Nu heb ik de vier ‘Tweets van het Schoolpad’ de aardigste, opvallendste of meest rake columns van de afgelopen 15 jaar verzameld en bewerkt en bezin ik me op een vervolg.
Eigenlijk was ik daar al een hele tijd mee bezig. Ja… en de voorlopige titel heb ik al: Hobbels. Dat zegt jullie natuurlijk nog niets, maar het gaat over de hobbels die ik, net als iedereen dat heeft, in mijn leven tegen ben gekomen.
Hobbels bestaan uit de vele hoogtepunten met daar tussen de meer of minder diepe dalen. Ik ben mijn leven eens doorgegaan. Dat krijg je als je op een bepaalde leeftijd bent gekomen en terugkijkt op alles wat je hebt mogen of moeten meemaken. Hoe ontstaat een dip in je leven, waar komt dat vandaan? Nou, dat soort overpeinzingen had en heb ik af en toe. Daarover ben ik gaan schrijven en mede daardoor kwam ik tot de ontdekking dat vaak het een met het ander te maken heeft. Wat zijn de triggers in mijn leven geweest waardoor ik even geen plezier meer had, want ik kon ze indertijd zelf niet ontdekken. Intussen heb ik heel wat op een rijtje kunnen zetten en begrijp ik de gang van zaken in mijn leven beter. Dat wil niet zeggen dat ik begrijp waarom de heftigste belevenissen in mijn leven blijkbaar moesten gebeuren. Maar ik kreeg hierdoor wel inzicht hoe ik er mee om zou kunnen gaan. Eigenlijk is het een document geworden waarmee ik oorspronkelijk niets van plan was. Och… misschien is het iets om uit te delen op mijn begrafenis, dacht ik even….
Ik ben er anders over gaan denken. Er staan veel herinneringen in aan zoveel lieve mensen die me gevormd hebben tot wie ik uiteindelijk geworden ben. Het zijn niet de gebeurtenissen zelf, maar wat mijn omgeving daarin voor mij betekende. Misschien zou je het levenslessen kunnen noemen. Nu dacht ik dat niets een grotere hobbel zou kunnen zijn dan het tragische overlijden van Mark. Nu ik Wim moest verliezen kijk ik er anders naar. Terwijl we het verlies van Mark toch met z’n tweeën konden verwerken sta ik er nu alleen voor. Nou ja… niet helemaal alleen. Ik heb mijn jongens nog en Judith, Robin en Luna. Mijn familie en buren en vrienden, maar toch… Ik vertel nu tegen Storm wat ik anders aan Wim zou zeggen. Je zou echt zeggen dat hij me begrijpt. Hij wijkt niet van mijn zijde.
Ik heb ooit een heftig schilderij gemaakt dat ik ‘Life’ noemde. Misschien is dat iets voor de cover. Maar och… misschien ga ik eerst maar gewoon door met het weergeven van mijn dagelijkse belevenissen en simpele overdenkingen…..
Enne…. voor de liefhebber… ik heb van alle vier Tweets van het Schoolpad wat bij besteld. Dus mocht je er een missen? Je mag je nog melden.