Het was opnieuw een mooie avond met onze Hedera dames in het Dorpshuis in Zuidbarge. Deze laatste avond van het seizoen hadden we geen speciaal onderwerp. We herdachten ons oud lid Dinie Kalteren die erg lang in ons midden haar plekje had. En vanzelf dachten we ook aan onze zieken en wensen hen beterschap.
Maar natuurlijk hebben we net Palmzondag achter de rug en Aly haalde in haar inleiding haar eigen jeugd en herinneringen hieraan naar voren. Over haar haantien op een stokkien. Ik zag het voor me… kleine Aly met haar haantje zonder kruis met eitjes in de saaie bruine kleur van Buisman wat vroeger in de koffie gebruikt werd. Arme Aly, ze had nooit een klein prijsje gehad. De betekenis van de palm en de buxus, het kruis en de eitjes werd haar pas later echt duidelijk toen haar eigen kinderen opgroeiden. Voor mij zijn al deze christelijke gebruiken net als in de Kersttijd vermengd met de oudere van heel vroeger. Toen de midwinter en nu het voorjaar dat in aantocht is.
Verder werd de avond gevuld met een wedstrijdje in twee ploegen, het uitbeelden van een activiteit. Het werd lachen wanneer de eigen ploeg het niet kon laten om te antwoorden. Ach… het kon allemaal. Mijn eigen vertelsels gingen er ook in net als het gedicht van Tineke waarin de veranderingen in ons leven aan de orde kwamen. Daarna het mooie zingen van Ida waarbij wij mee konden doen. Natuurlijk werd het extra gezellig door de koffie met koek in de pauze en een drankje en een knabbeltje aan het eind van deze ontspannen Hedera avond. Verbinding èn aandacht voor elkaar hebben zijn een belangrijk deel van ons samenzijn
Helemaal klaar zijn we nog niet dit seizoen want er komt nog een gezellige aanvulling. Het uitje blijft dit jaar in onze omgeving. We gaan op 8 mei naar Museumboerderij de Nabershof en aansluitend kunnen we bij droog weer nog even naar het grote Hunebed het Langgraf.
Ik zal er niet bij zijn, want na de aanschaf van een gehoorapparaat, het laten laseren van mijn ogen ben ik nu echt toe aan een nieuwe knie. Kats versletten…
Tja… ‘old wodden wil iederene wel’, zei mijn schoonmoeder vroeger al, ‘maor old wean is wel wat anders’. We komen er allemaal achter.